Blog


GC #165 Geluid

S/t

Bij een snelle diagonale beluistering, wat we gebruikelijk doen bij de overdaad aan downloads die onze mailbox vol doen lopen, twijfelden we of we Zahn meteen zouden deleten of toch een luisterbeurt zouden geven. Per slot van rekening bestaat het trio uit Nic Stockmann (Heads., ex-Eisenvater), Chris Breuer (Heads., ex-The Ocean) en Felix Gebhard (live spelend bij Einstürzende Neubauten). Een eerste draaibeurt overtuigde ons niet helemaal. Soms klinkt het ons allemaal een beetje te proggy in de oren, een beetje teveel als The Ocean en daar kunnen we niet zoveel mee. We bedoelen nummers als ‘Shranck’ en ‘Lochsonne Schwarz’, al valt dat laatste nummer dan weer op door de bijdrage van Alexander Hacke op synthesizer. Het trio houdt het instrumentaal en mengt in heel wat nummers een soort postrocksoundscapes met wat noiserock en dat werkt nog ook. Het trio wil zich graag vergelijken, qua sfeer en impact, met bands als Metz en The Jesus Lizard. Dat vinden wij een beetje te hoog gegrepen. Wij denken eerder aan Die Haut in een latere, iets minder geïnspireerde periode. Het album is verre van slecht. Overdonderen doet het echter niet. Niet uit Berlijn zoals Zahn, maar uit Saarbrücken komt het trio Yagow vijf jaar na het debuut ‘Yagow’ met ‘The Mess’ om de hoek piepen. Psychedelische rock met een ferme scheut shoegaze en postpunk is het recept. De wat gothic aandoende zang van gitarist en schepper van drones Jan Werner geeft de nummers een atypische draai waardoor ze niet in het psychverleden van de jaren 1970 blijven hangen, maar eerder tot de neo-psych van dit decennium kunnen worden weggezet. Ze hebben daarnaast ook nog een stel heel aardige nummers uit de mouwen geschud die kunnen concurreren met het beste van The Black Angels, Wooden Shjips of All Them Witches. De ritmes vormen de meeslepende basis waarboven net zo verslavende melodieën worden geplaatst. Een beetje het stonergevoel, maar dan anders. Probeer het uitermate ge(s)laagde ‘Getting Through – Is This Where The Magic Happens?’ en wees het met ons eens.

Vier niet onbekende namen, met heel wat schuur- en schaafervaring in het spectrum van geluidsexperimenten en improvisaties, wagen zich aan een gedeelde virtuele samenwerking tijdens de periode van de eerste virusgevangenschap. ‘De God Van Ongeveer’ bevat vier nummers waarbij deze vier Belgen eigenlijk geen enkele keer samen iets in elkaar knutselen. Deze experimentele cd (op beperkte oplage) vertrekt vanuit geïmproviseerde gitaarpartijen die Jürgen Augusteyns solo inspeelde. De arrangementen werden door multi-instrumentalist Augusteyns uitgewerkt met de hulp van jazzmuzikant Joachim Badenhorst (Mógil, Rawfishboys) die zich vooral concentreerde op de zang en Nederlandse teksten van de songs ‘Droom, Droom, Droom’ en ‘Vinger Bij Vinger’. Eric Thielemans (Tape Cuts Tape, EARR) laat op ‘Vinger Bij Vinger’ merken wat een veelzijdige drummer hij is. Thielemans laat zowel recht voor de raap mepwerk als subtiele percussie horen in het rustigere deel van het nummer. De cd spuit een ijle sfeer uit met absurde, surrealistische teksten en onverwachte experimentele wendingen voorzien van de nodige elektronische effectjes. Mauro Pawlowski (Evil Superstars, Kiss My Jazz, dEUS) is enkel op het nummer ‘De God Van Ongeveer’ te horen met een bizarre (Nederlandstalige) vocale bijdrage. Geluidstovenaar Augusteyns sluit deze eigenzinnige klankbundel solo af met een binaire vertaling van een tekst waarbij hij zijn eigen stem samplet. ‘De God Van Ongeveer’ is een stevig blikje experiment waarbij de luisteraar een sterke blikopener nodig heeft om toegang te krijgen tot de boeiende en avontuurlijke escapades van dit viertal.

Recensies


Events

The Notwist maakt muziek


Peter Bruyn zag de Duitse band The Notwist in de Amsterdamse Paradiso muziek maken, niet spelen. Een duidelijk verschil.


Bij een snelle diagonale beluistering, wat we gebruikelijk doen bij de overdaad aan downloads die onze mailbox vol doen lopen, twijfelden we of we Zahn meteen zouden deleten of toch een luisterbeurt zouden geven. Per slot van rekening bestaat het trio uit Nic Stockmann (Heads., ex-Eisenvater), Chris Breuer (Heads., ex-The Ocean) en Felix Gebhard (live spelend bij Einstürzende Neubauten). Een eerste draaibeurt overtuigde ons niet helemaal. Soms klinkt het ons allemaal een beetje te proggy in de oren, een beetje teveel als The Ocean en daar kunnen we niet zoveel mee. We bedoelen nummers als ‘Shranck’ en ‘Lochsonne Schwarz’, al valt dat laatste nummer dan weer op door de bijdrage van Alexander Hacke op synthesizer. Het trio houdt het instrumentaal en mengt in heel wat nummers een soort postrocksoundscapes met wat noiserock en dat werkt nog ook. Het trio wil zich graag vergelijken, qua sfeer en impact, met bands als Metz en The Jesus Lizard. Dat vinden wij een beetje te hoog gegrepen. Wij denken eerder aan Die Haut in een latere, iets minder geïnspireerde periode. Het album is verre van slecht. Overdonderen doet het echter niet. Niet uit Berlijn zoals Zahn, maar uit Saarbrücken komt het trio Yagow vijf jaar na het debuut ‘Yagow’ met ‘The Mess’ om de hoek piepen. Psychedelische rock met een ferme scheut shoegaze en postpunk is het recept. De wat gothic aandoende zang van gitarist en schepper van drones Jan Werner geeft de nummers een atypische draai waardoor ze niet in het psychverleden van de jaren 1970 blijven hangen, maar eerder tot de neo-psych van dit decennium kunnen worden weggezet. Ze hebben daarnaast ook nog een stel heel aardige nummers uit de mouwen geschud die kunnen concurreren met het beste van The Black Angels, Wooden Shjips of All Them Witches. De ritmes vormen de meeslepende basis waarboven net zo verslavende melodieën worden geplaatst. Een beetje het stonergevoel, maar dan anders. Probeer het uitermate ge(s)laagde ‘Getting Through – Is This Where The Magic Happens?’ en wees het met ons eens.


Vier niet onbekende namen, met heel wat schuur- en schaafervaring in het spectrum van geluidsexperimenten en improvisaties, wagen zich aan een gedeelde virtuele samenwerking tijdens de periode van de eerste virusgevangenschap. ‘De God Van Ongeveer’ bevat vier nummers waarbij deze vier Belgen eigenlijk geen enkele keer samen iets in elkaar knutselen. Deze experimentele cd (op beperkte oplage) vertrekt vanuit geïmproviseerde gitaarpartijen die Jürgen Augusteyns solo inspeelde. De arrangementen werden door multi-instrumentalist Augusteyns uitgewerkt met de hulp van jazzmuzikant Joachim Badenhorst (Mógil, Rawfishboys) die zich vooral concentreerde op de zang en Nederlandse teksten van de songs ‘Droom, Droom, Droom’ en ‘Vinger Bij Vinger’. Eric Thielemans (Tape Cuts Tape, EARR) laat op ‘Vinger Bij Vinger’ merken wat een veelzijdige drummer hij is. Thielemans laat zowel recht voor de raap mepwerk als subtiele percussie horen in het rustigere deel van het nummer. De cd spuit een ijle sfeer uit met absurde, surrealistische teksten en onverwachte experimentele wendingen voorzien van de nodige elektronische effectjes. Mauro Pawlowski (Evil Superstars, Kiss My Jazz, dEUS) is enkel op het nummer ‘De God Van Ongeveer’ te horen met een bizarre (Nederlandstalige) vocale bijdrage. Geluidstovenaar Augusteyns sluit deze eigenzinnige klankbundel solo af met een binaire vertaling van een tekst waarbij hij zijn eigen stem samplet. ‘De God Van Ongeveer’ is een stevig blikje experiment waarbij de luisteraar een sterke blikopener nodig heeft om toegang te krijgen tot de boeiende en avontuurlijke escapades van dit viertal.

Meer recensies

Columns



Essay: Hoort, daar wappert de wereldgeest!


Terwijl hij zijn 21e Hoofd Stuk schreef, luisterde Harold Schellinx ademloos naar ‘Music And The Mind Of The World’, een 200 uren durend pianowerk van Tony Conrad.


Kaap Schermer: Persen


Als verstokte verzamelaar kon ik het niet laten om mee te doen aan Record Store Day. Niet dat ik echt iets wilde hebben, maar ik had besloten dat ‘wel leuk’ goed genoeg was.


Kaap Schermer: Bias


Kaap Schermer heeft het over vooroordelen in AI en technologie. In data aanwezige bias wordt door de zichzelf versterkende werking van zulke systemen verder uitvergroot.

Meer columns