Blog


Nog maar een paar maanden geleden maakten we kennis met de band Modern Studies, die met hun debuut ‘Swell To Great’ een onvatbare plaat maakten vol wondermooie liedjes. De stem van Emily Scott was daarbij de prominente aandachtstrekker. De duetten of nummers die alleen door tweede kernlid Rob St. John werden gezongen, vonden we toen net iets minder. Daar mogen we nu op terug komen, want zijn zang is er behoorlijk op vooruit gegaan. Ook wat betreft de nummers zelf ziet Modern Studies het deze keer nog een heel stuk grootser. Waar op het debuut minutieus in elkaar gepuzzelde glamoureuze pop alom tegenwoordig is, komt nu een behoorlijk peloton gasten het geluid weidser en voller maken. Daaronder veel familieleden, vaders, zonen, dochters die viool, viola, cello, trombone en koor toevoegen. Dat bovenop het al indrukwekkende instrumentarium waarin onder meer harmonium, mellotron, loops, orgels, piano naast contrabas, basgitaar en drums voor een onwerelds geluid mogen zorgen. De koortjes schurken soms aan tegen soul en funk, of gospel zelfs, maar dat doet de muziek meestal niet. Die zit dichter bij ongrijpbare folk (op hun debuut coverden ze Shirley Collins), en soms neigt het naar de gestroomlijnde zwoele pop van bijvoorbeeld Sade zonder zo gelikt en platgeprodcueerd te zijn. Modern Studies is als een alternatieve versie van met koortjes overladen Motown-bandjes. Met veel zorg wordt elke klank ingepast tot er een sfeervol, volgeladen geheel ontstaat dat slechts traag zijn geheimen prijsgeeft. Zo hoort reguliere popmuziek te klinken.

Nog maar een paar maanden geleden maakten we kennis met de band Modern Studies, die met hun debuut ‘Swell To Great’ een onvatbare plaat maakten vol wondermooie liedjes. De stem van Emily Scott was daarbij de prominente aandachtstrekker. De duetten of nummers die alleen door tweede kernlid Rob St. John werden gezongen, vonden we toen net iets minder. Daar mogen we nu op terug komen, want zijn zang is er behoorlijk op vooruit gegaan. Ook wat betreft de nummers zelf ziet Modern Studies het deze keer nog een heel stuk grootser. Waar op het debuut minutieus in elkaar gepuzzelde glamoureuze pop alom tegenwoordig is, komt nu een behoorlijk peloton gasten het geluid weidser en voller maken. Daaronder veel familieleden, vaders, zonen, dochters die viool, viola, cello, trombone en koor toevoegen. Dat bovenop het al indrukwekkende instrumentarium waarin onder meer harmonium, mellotron, loops, orgels, piano naast contrabas, basgitaar en drums voor een onwerelds geluid mogen zorgen. De koortjes schurken soms aan tegen soul en funk, of gospel zelfs, maar dat doet de muziek meestal niet. Die zit dichter bij ongrijpbare folk (op hun debuut coverden ze Shirley Collins), en soms neigt het naar de gestroomlijnde zwoele pop van bijvoorbeeld Sade zonder zo gelikt en platgeprodcueerd te zijn. Modern Studies is als een alternatieve versie van met koortjes overladen Motown-bandjes. Met veel zorg wordt elke klank ingepast tot er een sfeervol, volgeladen geheel ontstaat dat slechts traag zijn geheimen prijsgeeft. Zo hoort reguliere popmuziek te klinken.

Recensies


Events

Dankzij lokaal support


Onlangs belandde Stephan Vercaemer onverwacht in het Brugse Jeugdhuis Comma. De muziek van dienst kwam van Future Old People Are Wizards (die hun nieuwe plaat kwamen uitproberen) en lokale helden Transcoder.

Geluid

Modern Studies

Welcome Strangers


Nog maar een paar maanden geleden maakten we kennis met de band Modern Studies, die met hun debuut ‘Swell To Great’ een onvatbare plaat maakten vol wondermooie liedjes. De stem van Emily Scott was daarbij de prominente aandachtstrekker. De duetten of nummers die alleen door tweede kernlid Rob St. John werden gezongen, vonden we toen net iets minder. Daar mogen we nu op terug komen, want zijn zang is er behoorlijk op vooruit gegaan. Ook wat betreft de nummers zelf ziet Modern Studies het deze keer nog een heel stuk grootser. Waar op het debuut minutieus in elkaar gepuzzelde glamoureuze pop alom tegenwoordig is, komt nu een behoorlijk peloton gasten het geluid weidser en voller maken. Daaronder veel familieleden, vaders, zonen, dochters die viool, viola, cello, trombone en koor toevoegen. Dat bovenop het al indrukwekkende instrumentarium waarin onder meer harmonium, mellotron, loops, orgels, piano naast contrabas, basgitaar en drums voor een onwerelds geluid mogen zorgen. De koortjes schurken soms aan tegen soul en funk, of gospel zelfs, maar dat doet de muziek meestal niet. Die zit dichter bij ongrijpbare folk (op hun debuut coverden ze Shirley Collins), en soms neigt het naar de gestroomlijnde zwoele pop van bijvoorbeeld Sade zonder zo gelikt en platgeprodcueerd te zijn. Modern Studies is als een alternatieve versie van met koortjes overladen Motown-bandjes. Met veel zorg wordt elke klank ingepast tot er een sfeervol, volgeladen geheel ontstaat dat slechts traag zijn geheimen prijsgeeft. Zo hoort reguliere popmuziek te klinken.

Geluid

Cut Worms

Hollow Ground


Eind oktober vorig jaar verscheen ‘Alien Sunset’ van Cut Worms. Dat is het alterego van Max Clarke. Dat plaatje bevatte zes demo’s die opgenomen werden in zijn slaapkamer. Een goede zes maanden later is er al een eerste volwaardig album. Eentje waarop hij twee van die zes nummers recupereert.

Meer recensies

Columns


Archief artikelen

Column Kaap Schermer (8) Onbegrip


Een tijdje geleden stuurde een vriend me de stellingen die bij een proefschrift zaten. De dissertatie ging over pijn op de borst, maar een van de stellingen luidde: ‘Het behandelen van psychiatrische aandoeningen kan leiden tot kwalitatief minder aanbod in de platenzaak.’ Eindelijk rechtvaardiging voor de ‘idiote’ muziek waar ik volgens vrienden naar luister!

Archief artikelen

Column Rubber Ring (6) Terrie Ex


Twee radicaal verschillende albums die allebei sterk beïnvloed zijn door niet-westerse muziek – ‘27 Passports’ van The Ex en ‘String Figures’ van Zoë McPherson – en hun uitwerking op Benjamin van Vliets zoekende oor en muzikale identiteitscrisis.

Archief artikelen

Column Kaap Schermer 7. herhaling


The Fall, samengevat in drie woorden: repetition, repetition, repetition. ‘Waanzin is steeds opnieuw hetzelfde doen, en toch een andere uitkomst verwachten’, zou Einstein gezegd hebben, maar volgens Wikiquote komt het citaat uit een folder van Narcotics Anonymous. Ik denk dat Mark E. Smith erom zou hebben moeten lachen.

Meer columns