Blog


Op ‘Messier Objects’ (Tourette, 2013) was het kwartet Almagest! vooral in de weer met liedjes waarin een piano de hoofdrol speelde. Voor ‘Fun House Mirrors’ slaan de Italianen een andere weg in. Gedaan met die piano en volop aandacht voor mystiek, verontrustende dromen en sensualiteit. Het onvangbare van de vijf nummers (toch drie kwartier) trekt Almagest! door in het gebruik van diverse Europese en zelf verzonnen talen, waardoor de plaat een universeel, of naar de ruimte reikend, karakter krijgt. Onder de vier Italianen herkennen we de ons enigszins bekende Paul Beauchamp, die vorig jaar het mooie ‘Grey Mornings’ (Boring Machines) uitbracht. Verder bestaat de kern uit Evor Ameisie, Fabrizio Modonese Palumbo (ook Larsen, dat in 2016 het schitterende ‘Of Grog Vim’ op Important het levenslicht liet zien) en Ernesto Tomasini. Deze laatste neemt de zang, een variant op Klaus Nomi , voor zijn rekening. Hij was twintig jaar acteur en zanger in het theater, en werkte sindsdien met onder meer Current 93 en Andrew Liles (Nurse With Wound). Voor de gelegenheid doet nog een stel bevriende buitenaardsen mee waaronder celliste Julia Kent en Marco Schiavo (Larsen). Experiment en industrial gaan hand in hand op dit bevreemdende schijfje, dat ongetwijfeld een verrijking van de collectie kan betekenen voor liefhebbers van eerder geciteerde bands en projecten. Het is trouwens niet alleen de stem van Tomasini die ‘Fun House Mirrors’ interessant maakt. Net als zijn zang is de muziek al net zo bevreemdend en indringend, wat ons meteen doet snappen waarom hij met de groten uit het experimentele industrialveld kan samen werken. De cd is bovendien verpakt in een vreemd soort plastic zakje, een stuk groter dan het schijfje zelf. Een verzamelobject.

Recensies


Events

Sombere zaligheid


De Diestse noiserockers Skiska Skooper mochten afgelopen week openen voor Wrekmeister Harmonies in de Gentse Charlatan. Stephan Vercaemer trok naar daar. Zonder zijn vaste compagnon, die wel voor vervanging had gezorgd.

Geluid

Black Salvation

Uncertainty Is Bliss


Het Duitse trio Black Salvation is een nieuwe loot aan de Relapseboom. Een band die niet past binnen de verwachtingen van het label, toch voor degenen die splijtende metal of grindcore verwachten. Uiteraard brengt het label regelmatig platen uit die niet aan de verwachtingen van het grote publiek voldoen, maar wel op een of andere manier binnen de filosofie passen. Doomy postpunk was er echter nog niet.

Geluid

The Blow

Brand New Abyss


‘Peaceful Easy Feeling’ opent ‘Brand New Abyss’, de nieuwe plaat van The Blow van een half jaar terug die nu eindelijk ook een Europese release krijgt. Het liedje doet ons meteen denken aan Young Marble Giants. Een beetje naïef, minimalistisch klinkende analoge synthesizers en een engelenstemmetje.

Meer recensies

Columns


Archief artikelen

Column Kaap Schermer (8) Onbegrip


Een tijdje geleden stuurde een vriend me de stellingen die bij een proefschrift zaten. De dissertatie ging over pijn op de borst, maar een van de stellingen luidde: ‘Het behandelen van psychiatrische aandoeningen kan leiden tot kwalitatief minder aanbod in de platenzaak.’ Eindelijk rechtvaardiging voor de ‘idiote’ muziek waar ik volgens vrienden naar luister!

Archief artikelen

Column Rubber Ring (6) Terrie Ex


Twee radicaal verschillende albums die allebei sterk beïnvloed zijn door niet-westerse muziek – ‘27 Passports’ van The Ex en ‘String Figures’ van Zoë McPherson – en hun uitwerking op Benjamin van Vliets zoekende oor en muzikale identiteitscrisis.

Archief artikelen

Column Kaap Schermer 7. herhaling


The Fall, samengevat in drie woorden: repetition, repetition, repetition. ‘Waanzin is steeds opnieuw hetzelfde doen, en toch een andere uitkomst verwachten’, zou Einstein gezegd hebben, maar volgens Wikiquote komt het citaat uit een folder van Narcotics Anonymous. Ik denk dat Mark E. Smith erom zou hebben moeten lachen.

Meer columns