Ontdek onze nieuwste Mind The Gap cd

‘De serpent heeft iets van een stem die te lang gezwegen heeft,’ zegt Berlinde Deman in het interview verderop in dit tijdschrift. Maar hoe klinkt en kronkelt een serpent? Dat is nog niet evident voor een instrument uit de zestiende eeuw dat heden ten dage maar weinig bespelers kent. In de handen van Deman (bekend van onder meer Flat Earth Society en samenwerkingen met Rutger Zuydervelt en Razen) klinkt het instrument traag, mysterieus en een tikkeltje onheilspellend, en op een track als ‘Hum Of Bees’ inderdaad verrassend veel als een aanzwellende zwerm bijen.

‘Time Trembles Around You’ is het slotstuk van elektronicamuzikant Paul Jebanasams nieuwe plaat ‘mātr’, een album dat het intense maximalisme van voorganger ‘Continuum’ opvolgt met juist een opvallende gelatenheid. De rode draad in dit lied zijn de langzaam aansterkende vioolpartijen: van voorzichtig en ijl (op het randje van een noot), tot melancholisch en vol tegen het einde. Lees verderop in het tijdschrift meer over de achterliggende thema’s, waaronder tijd, de mens en Jebanasams moeder.

Volgens Emily Wittbrodt dragen woorden niet alleen betekenis maar zijn ze ook deel van je identiteit. Vandaar de titel ‘Wearing Words’. De Duitstalige cellist besloot om de teksten pas toe te voegen op het moment dat alle melodieën afgewerkt waren. Melodieën die ze bewust op de toonhoogte van haar eigen zangstem componeerde zodat de klassiek getrainde operazanger Sandro Hähnel, zachter, fragieler en genderloos zou klinken. Het resulteert in een fijn samenspel van taal, poëzie en muziek.

Glen Steenkiste (Hellvete en Silvester Anfang) blijft al jaren tot onze tevredenheid bij zijn leest
van droney folkmuziek. Zijn harmonium krijgt vrijwel altijd een prominente rol (denk alleen
al aan het onvergetelijke Het Interstedelijk Harmonium Verbond!), zoals ook nu weer. Ditmaal werkt hij samen met Sebastian Bischoff (Son of Buzzi) op akoestische gitaar. Met verder nog een sterrenensemble aan folkinstrumenten als hakkebord, pythagorasharp en banjo, weet je dat je kwaliteit kunt verwachten.

In Narva (Estland), pal op de grens tussen Europa en Rusland, staat op een eilandje
een ontmantelde textielfabriek. De immense ruimtes van de fabriek galmen door hun grootse
leegheid eindeloos na. De geschiedenis van het gebouw en de locatie ervan onderzoekend,
raakte Wilson Tanner Smith volledig in de ban van het unieke resonerende karakter van de
plek. Hij organiseerde er enkele performances, maar ging ook aan de slag met een antiek en
zelf gerestaureerd harmonium. Dat leverde uiteindelijk ‘Perpetual Guest’ op, een trance-
opwekkende klankbetovering.

‘burn the throne’ is een melancholisch voorproefje van het eind januari bij Drag City te
verschijnen, hypnotiserende album van Tashi Dorji. Met enkel zijn gitaar, opgenomen in een
kamer met een hoog plafond en de reverb-knop van zijn versterker volledig open, leidt hij in
tijden van sensorische overdaad een nieuw soort verstilling in. De titels vertellen het verhaal en er
wordt met niets gemorst. Meeslepend!

Het pakkende ‘I Found It’, op muziek gezet door percussionist Nina de Jong, wordt door de
performancekunstenaar Mayar Alexan in het Arabisch voorgedragen. De woorden zijn van de
Palestijnse dichteres Fadwa Tuqan, die in haar poëzie verslag deed van het Palestijnse verzet
tegen de Israëlische bezetting. Het is slechts een van de vele muzikale gedichten die je op
‘Waiting’ terugvindt. Met deze collectie wil dit Nederlandse project het hoopvolle verlangen
naar vrijheid benadrukken, naar analogie met de eeuwige hoop die je terugvindt in het beklijven-
de werk van Palestijnse dichters en schrijvers als Mahmoud Darwish of Ghassan Kanafani.

Toni Geitani is een Libanese, in Amsterdam wonende en werkzame muzikant. Zijn nieuwe
album ‘Wahj’ staat vol met duistere, experimentele elektronica en meeslepende zangpartijen
met gevoel voor dramatiek. Dat moet ook wel wanneer je uitgangspunt ‘ineenstorting’
is. ‘Ruwaydan Ruwaydan’ is een van de meer weemoedige tracks, met een opvallende, losse
baspartij die tussen de zwaarmoedigheid heen dartelt, en zo als voorbode dient voor een euforische climax.

‘No North’ is de afsluiter van het pittige ‘Echo Chamber’. Een album met een speelduur van
slechts dertig minuten. Kort dus, maar het album herbergt vinnige mathrock waar rokerige jazz en
krautrock doorheen sijpelen. Dit Zwitsers viertal flirt met nostalgie, maar duwt hun auditieve
palet in een swingende en spannende richting.

Het Chicago-geluid uit de jaren 1990 staat al een tijdje weer volop in de aandacht, en grote
namen als Jim O’Rourke en Tortoise reizen in 2026 af naar festivals in Nederland en België om
dat geluid te doen herleven. Maar waarom teruggrijpen als je ook kan luisteren naar een frisse,
hedendaagse versie? Het duo The Early bestaat uit Alex Lewis (gitaar en synthesizers) en Jake
Nussbaum (drums en elektronica) en brengt een hypnotiserende mix van postrock, jazz en
elektronica, naar een hoger niveau getild door het heldere geluid van Patrick Shiroishi’s sax.

Het Belgische Luik is een stiekeme muziekbron met het Micro Festival, groezelige concert-
locaties en geregeld een band of artiest die de taalgrens over springt. De op psychedelica groot
geworden noiseband DRUUGG bracht in 2025 ‘Lost’ uit. Dit bij het Brusselse EXAG’ versche-
nen album heeft alles wat hedendaagse noisy garagepunk wil zijn, met als hoogtepunt ‘Je
Croyais Pouvoir T’oublier’ (‘Ik dacht dat ik je kon vergeten’).

Felinto is een Braziliaanse activistische muzikant, oprichter van onder meer Coletivo Sistema
Negro, en een spil in de undergroundscene van São Paulo. Met hun cover van ‘Festa Punk’ sleept
Felinto het origineel van Os Replicantes (1987) met een drumcomputer, collectief geschreeuwde
vocalen en een loeiende sirene de huidige tijd in. Alle opbrengsten van de verkoop gaan naar
de Penha-activisten in Rio de Janeiro, waar 2500 politieagenten de favela’s binnenvielen, met 120
doden als gevolg.

Na het barokke ‘Does It Still Matter’ is het met ‘Exuvie’ even wennen. Dat eerdere geluid heeft
Büchi van zich afgeschud, waar wellicht de titel mee te verklaren valt: ‘Exuvie’ wortelt namelijk
in het Latijnse ‘exuviae’, wat ‘van zich afgeworpen’ betekent. Als een slang die vervelt. Die
transformatie, dat proces van zoeken na een persoonlijke crisis en naar onderhuidse herin-
neringen, vangt Büchi op ‘Exuvie’. Transformatie is een langdurig proces, en in hetzelfde tempo
verovert dit album je stapje voor stapje.

Dat er nog behoefte is aan luide shoegaze, blijkt alleen al uit het in 2025 positief onthaalde nieu-
we Deftones-album en uit het gegeven dat de nieuwe Deafheaven een van de meest genoemde
albums was in de GC-jaarlijstjes. Blanket, met Bobby Pook (oud-gitarist Me Vs Hero) volgt met
euforische gitaren en nostalgische zanglijnen mooi in dat uitgebaande pad. Wij dekken ons
alvast toe en blijven deze winter steeds iets langer in bed liggen.