Haar lijf oogt tanig, haar lange haar grijswit en haar stem klinkt op haar zevenenzeventigste een stuk krachtiger dan negen jaar geleden, toen ze voor het laatst als duo met haar inmiddels overleden echtgenoot Fred Cole ons land aandeed. Vijftig jaar was Toody Cole met Fred samen. Een halve eeuw. Twee decennia vormde het paar met drummer Andrew Loomis de groep Dead Moon. Van 1987 tot 2006.
Deze zomer was Toody terug voor een uitgebreide, vrijwel geheel uitverkochte Europese tournee die dinsdagavond eindigde in het Amsterdamse OCCII. ‘Toody Cole & her Band’ heet de groep correct. Géén Dead Moon, want het is niet Dead Moon – ook al wordt er merendeels Dead Moon-repertoire gespeeld. Maar het is evenmin een ‘Dead Moon-tributeband’. Daarvoor is de bezieling te groot. Een bezieling die alleen maar door Toody zelf in de muziek gelegd kan worden.
Dat doet ze al vanaf het eerste nummer van de avond, ‘Walking On My Grave’. En even later wederom in het trage en onheilspellende ‘Dagger Moon’. Dat komt van diep. Uit de tenen en nog dieper. Uit de celkernen.
Aan het grote publiek is het voorbij gegaan. Zelfs negenennegentig procent van de zelfbenoemde ‘muziekliefhebbers’ zullen het zich nooit gerealiseerd hebben. Toch was op één ongrijpbaar moment in de geschiedenis, ergens tussen 1992 en 1995, Dead Moon de beste rockband ter wereld. De periode die grofweg wordt afgebakend door hun albums ‘Stranded In The Mystery Zone’ en ‘Nervous Sooner Changes’. Het kan in oktober 1992 in de Groningse Vera-Kelder zijn geweest, in 1993 in het Nijmeegse Doornroosje, wellicht een jaar later in Patronaat, Haarlem, of ergens in Duitsland, waar de groep ook steeds populairder werd. En heel misschien wel op al die momenten. Wie erbij was kan het alleen maar beamen en wie het gemist heeft zal het nooit meer meemaken.
Die kwalificatie, die ‘overtreffende trap’, dankt Dead Moon aan de combinatie van intensiteit en zich beperken tot de essentie. Messcherpe, harde en hyper-melodieuze liedjes, waarbij de intentie belangrijker is dan muzikaal-technische perfectie. Waar letterlijk iedere franje van af is gekloven. ‘Onopgesmukt’ is in dit geval een understatement. De nummers zijn kaler dan kaal. ‘Lower’ dan lo-fi. In de songs wordt steevast partij gekozen voor de underdog, het buitenbeentje, het individu dat zich niet aan de leiband mee laat nemen maar zijn of haar eigenzinnige weg gaat. En precies dat maakt de muziek van Dead Moon rauw en hartverwarmend tegelijk. Opwindend en bovenal integer.
Fred en Toody Cole waren al rockveteranen toen ze in 1987 samen met de ruim tien jaar jongere drummer Andrew Loomis in Portland, Oregon, het trio Dead Moon begonnen. De doorbraak in Europa, zomer 1990, resulteerde in tal van schier eindeloze tournees onder vaak oncomfortabele omstandigheden. Héél erg rock-‘n-roll natuurlijk, maar ook slopend.
Dat werd vooral na de eeuwwisseling merkbaar. Loomis haakte als eerste af. Fred en Toody gingen verder met de groep Pierced Arrows, maar het werd nooit meer wat het was. Fred kreeg hartklachten en onderging een zware operatie, maar herstelde. In 2016 overleed Andrew Loomis, die altijd het ‘ruigste’ had geleefd. Datzelfde decennium tourden Fred en Toody nog tweemaal als duo door Europa, wat vooral wat Fred betreft een broos maar ontroerend weerzien bleek. In 2017 werd Fred geveld door kanker, 69 jaar oud.
En nu staat Toody daar opeens weer op dat Amsterdamse podium, met naast zich drummer Kelly Halliburton, die ook al bij Pierced Arrows speelde en tegenwoordig deel uitmaakt van het countrypunk-gezelschap Jenny Don’t and the Spurs. Plus gitarist Christopher March die in het dagelijks leven ook al ‘Spur’ is. Geen wonder dat die laatste groep met de kleurrijke Jenny Don’t als boegbeeld gevraagd is om bij de Europese concerten het voorprogramma te verzorgen. En dat doen ze met een onderhoudende drie kwartier volvette country en surf, zonder dat de muziek een moment werkelijk de diepte in gaat.
Dat is bij Toody wel anders. Spelend op haar met gaffertape bijeengehouden oude Vox Teardrop bas zingt ze het repertoire niet, maar doorlééft het. Ook de nummers die vroeger door Fred werden gezongen. Tijdens ‘Psychedelic Nightmare’ is het alsof ze hallucinogene paddenstoelen uitspuwt. In ‘Going South’ klinkt ze furieus. Tijdens ‘Claim to Fame’ is ze niet al te toonvast – maar dat overkomt haar vaker. Ze fluistert of ze krijst en alles wat daar tussen zit slaat ze over. Maar het is intens, substantieel. Het heeft impact.
Behalve één liedje uit het Pierced Arrows tijdperk en het nummer ‘You Must Be A Witch’ uit 1968, dat Fred Cole destijds al met zijn toenmalige band The Lollipop Shoppe had opgenomen, komt er louter Dead Moon werk voorbij. En dan ook nog eens van de platen tot 1996. Halliburton en March spelen traditioneler, strakker en technisch verzorgder dan Andrew Loomis en Fred Cole destijds. Ze proberen ook niet om de oude Dead Moon ‘trucjes’ te imiteren. Dus geen bierflesje op het vel van de tom leeggieten en daar dan op een strategisch moment een klap op geven zodat het spettert en spat. Dat was een Loomis-ritueel – daar blijf je af. Net als van die typisch hakkelende manier van soleren van Fred op z’n antieke Guild Thunderbird-gitaar. Halliburton en March spelen gewoon zo dat Toody een vangrail heeft waarbinnen ze ‘Toody’ kan zijn. En dat pakt geweldig goed uit.
De tweede helft van het concert telt steeds meer publieksfavorieten, zoals ‘Fire in the Western World’, ‘Running out of Time’ en ‘Johnny’s Got a Gun’ die al bij de eerste maat een herkenningsapplaus krijgen en woordelijk worden meegezongen. En natuurlijk het fraaie ‘Clouds of Dawn’ met de veelzeggende regels ‘Lose your illusions and you’ll lose your chance. For those who control love have no romance’.
Wat het publiek betreft voelt het concert als een reünie. De Dead Moon-aanhang is altijd relatief zo bescheiden van omvang en tegelijk zo trouw geweest, dat velen in OCCIIelkaar voor het eerst na jaren weer zien en direct herkennen. Maar er zijn ook opvallend veel jonge punks die tijdens de hoogtijdagen van Dead Moon amper in de luiers lagen. En zij zijn het die in de finale met ‘It’s OK’, ‘Dead Moon Night’ en toegift ‘54/40 or Fight’ de moshpit starten. Een gedenkwaardige concertavond die de pure nostalgie ontstijgt doordat Toody niet alleen de muziek, maar vooral ook de ‘spirit’ van Dead Moon weer even in Occii aanwezig laat zijn.
Gezien: Toody & her Band. Di 1 sept 2026, Occii, Amsterdam