Alweer tien jaar lang biedt Complexity Fest in Patronaat (Haarlem) een podium aan eigenzinnige, bijzondere en buiten-de-kaders-denkende bands. Het festival heeft door de jaren heen geëxperimenteerd met winterse en zomerse edities en tweedaagse en eendaagse varianten, maar de kern blijft het bieden van een kwalitatief sterk programma (onder meer Liturgy, Violent Magic Orchestra en Use Knife), voor een niet al te hoge prijs.
Dat klinkt goed en dat is het ook. Patronaat is daarbij ook nog eens een zaal met een geweldig geluid (in beide zalen), een mooi gebouw en met sympathieke medewerkers. Ook de tiende editie van het festival, afgelopen 15 augustus, was weer een genot om bij te mogen zijn. Hierbij een korte impressie die u hopelijk doet overtuigen om volgende keer zelf naar Haarlem af te reizen.
Feestelijk activisme
Eerder op de dag waren we bij een crematie, waardoor we het festival met een enigszins zwaar gemoed aanvangen. Wellicht hebben we daardoor wat moeite met het optreden van Liturgy. Haela Hunt-Hendrix speelt normaal ijle, filosofische blackmetal met haar band Liturgy (we spraken haar ooit voor een artikel, lang geleden), maar staat vandaag solo op het podium. Ze brengt een rommelige mix tussen noise en ambient, ragt wat op haar gitaar en krijst wat warrig in de rondte. We vinden het niet sterk en nogal aanstellerig, maar dat ligt allicht aan ons.
Gelukkig is daar vervolgens Zeta uit Venezuela, precies wat we even nodig hebben. Hun aanstekelijke mix van posthardcore met Zuid-Amerikaanse percussie-rock krijgt de hele zaal mee. Het helpt dat ze een belachelijk goede drummer hebben (Eduardo Sandoval), maar ook de rest van de band, die afwisselend (bas)gitaar en percussie spelen, weten van wanten. Feestelijk, maar ook een activistische mokerslag, met ervaringen met de fascistische immigratiedienst ICE die er niet om liegen.
Het Engelse Cryptic Shift maakt op plaat een fijne combinatie van progmuziek en deathmetal. Live verplettert de band de grote zaal voornamelijk met dat laatste en lijkt het de progjas thuis te hebben gelaten. Het is een enigszins statische podiumpresentatie, maar misschien is dat ook logisch gezien het technisch vernuft dat de heren nodig hebben om hun muziek te spelen. Vakmusici, met ook nog eens prachtig haar.
Machtig
Dan twee jazz-bands. Soort van. Uit Frankrijk komt CKRAFT, dat een soort metaljazz brengt met onder meer een saxofoon en zelfs een synth-accordeon. Dat instrument zorgt voor vervlogen beelden van de geschiedenis van Parijs, maar verder brengen de enthousiaste Fransen tegelijkertijd toekomstmuziek. Wie dat ook doen zijn de heren van Zu, een machtig drietal uit Italië dat op Sunn O)))-achtige wijze hartverpletterende dronejazz speelt. De dikke alt-saxofoon doet ons denken aan Colin Stetson en maakt veel indruk. We hadden de band helaas gemist eerder dit jaar op Roadburn, maar dit optreden maakt alles goed.
Ook altijd leuk: even kijken bij de merchandise van de bands, waar we een tof gesprek hebben met de leden van Zeta en een plaat van ze kopen. Verder is er ook een stand van Burning World Records met een paar platenbakken. Altijd leuk om daarin te sneupen. We kopen Death, Nine Inch Nails en Yob. Veel eten wordt er niet aangeboden, maar dat wat er is, is lekker en vegan. Een shout-out naar Syriously van Mohamed Moussali, die heerlijke halloumi-wraps maakt.
Ondanks de geweldige shows zijn we wel even uitgejazzed en laven we ons met graagte aan de posthardcore van het Noorse Hammok. Al tweemaal eerder live gezien, waaronder op het onvolprezen Into the Grave Festival in Leeuwarden. De band staat live garant voor een brok energie in de stijl van Birds in Row. Zanger Tobias Osland doet ook wel denken aan de zanger van MØL, qua podiumpresentatie en in de manier waarop hij contact zoekt met het publiek. Hij daagt hen uit, is soms irritant, maar uiteindelijk lukt het hem wel om de Complexity-ganger, die de meeste muziek eerder cerebraal dan fysiek lijkt te omarmen, aan het moshen en dansen te krijgen. En dat is geen sinecure.
Donderspektakel
De Japanse groep Violent Magic Orchestra (VMO) is overweldigend in de overtreffende trap. Na dat al te hebben gedaan tijdens twee eerdere shows op Roadburn overtuigen de Japanners ons ook in Haarlem. Wat een waanzin weer, van het goede soort welteverstaan. Er zit misschien niet veel vernieuwing tussen hun verschillende optredens door de jaren heen, maar als je in de eerste plaats al zo vernieuwend bent als VMO dan kom je daar wat ons betreft mee weg. Rave/trance/gabber/industrial/metal in een audiovisueel donderspektakel van jewelste.
Een stuk minder visuele krachtpatserij bij afsluiter Use Knife, maar op het auditieve front brengt de band uit België de toeschouwers iets bijzonders. Met echoënde Arabische percussie, modulaire synthesizers, zompige saxofoonstoten en bezwerende zang brengen Stef Heeren, Kwinten Mordijck (beiden bekend van Kiss The Anus Of A Black Cat) en Saif Al-Qaissy de mensen in Haarlem nog een laatste maal in vervoering.
Complexity Fest heeft zich maar weer eens laten zien als het interessante neefje/nichtje van Le Guess Who? en Roadburn. Vernieuwende artiesten die geweldige shows weggeven in een intieme setting. Het is te hopen dat het festival nog lange tijd meegaat. Bravo!