Ontdek onze nieuwste Mind The Gap cd

Gestoken in aardbeienpak (Google-tip!) is componist en trombonist Alex Paxton wel iemand van wie je olijke muziek verwacht. Al helemaal met een album dat ‘Candyfolk Space Drum’ heet. Toch doet Paxton er nog een schepje suiker bij: op ‘Wind and Rain and Other Types of Song’ werkt hij samen met het kinderkoor van The Belham Primary School. Toch: jazz is meestal pas interessant wanneer het een beetje instabiel wordt. Wat helpt dan beter dan een onvast maar vol overtuiging zingend koor jonge kelen? Bijgestaan door Paxton (trombone, zang), David Ingamells (drummer) en Zubin Kanga (toetsen) is dit een track die van een onbevangen springerigheid soms totaal onverwacht omslaat in melancholie.

Neo Geodesia mengt op ‘Oknha Stamina’ traditionele Khmer-orkestmuziek met elektronica, powerviolence en videogame-soundtracks uit de jaren 1990. Geïnspireerd door de dynamiek van macht, conflict en sport in Cambodja’s complexe geschiedenis, creëert hij hier een turbulente, rituele klankwereld. De titeltrack roept met zijn wisselende tempo’s en onstuimige structuur zowel de intensiteit van een bokswedstrijd als punkrebellie op.

Toen we Billy Bultheel (geboren in Brussel, opererend vanuit Berlijn) spraken in GC#180, was 33 nog een duo bestaand uit Bultheel en Alexander
Iezzi. Inmiddels zijn de twee aangevuld met multi-instrumentalist Cem Dukkha en zanger/klarinettist Ivan Cheng. Op ‘Canned Coffee’ wordt de groep bijgestaan door de Japans/Amerikaanse zangeres en performancekunstenaar Golin, die 33 met haar energie van een flinke dosis dopamine voorziet. Het tempo van de beats ligt hoog, de elektronica ronkt en ­ gromt, en er wordt constant naar nieuwe climaxen toegewerkt. Niet drinken voor het slapengaan.

mother debuteert op het Delusional-label van Maude Vôs. In het dagelijkse leven werkzaam als filmmaker, brengt mother (Michelle Roginsky) een filmisch verhaal naar de club: medische angsten, anesthesie, body horror… Dit alles balancerend op een diepe bass-sound die hint naar triphop, breakbeat en peaktime techno. Hypnotiserend, pompend en bijzonder lynchiaans. ‘Metamorpher’ sleurt je de club in met zijn hypnotiserende 4×4-trip en rave-ready gewiebel.

Een beproefd, maar succesvol recept: gitaren, drums, zang. Rocket Recordings weet daar al jaren muziek van hoge kwaliteit mee uit te brengen. Ditmaal: The Shits. ‘Diet Of Worms’. ‘In A Hell’. Dat kan alleen maar vuig en vuil zijn. De rockers uit Leeds (gaan we dus niet naartoe op vakantie) schotelen hun tweede, loodzware album voor, waarop ‘In A Hell’, met zijn ruige gitaren en grauwe zangpartij, het hoogtepunt van het album is. We kermen de longen uit ons lijf. Tot as zullen we wederkeren.

Veelbelovende nieuwe naam aan het huidige uitdijende bass-firmament dat vooral door FINTA-artiesten lijkt bevolkt te worden. De Nederlandse scene staat nog in haar kinderschoenen maar met labels als traverse en Intercept gaan de bassen hier ook algauw diep aan het grollen. Ambu Bambu is alvast een naam om in het oog te houden. Want deze ‘Emotional Control’ is een overheerlijke op breaks en breakbeats gestoelde ep met ‘Laugh It Off’ als wellustige danspret.

‘Kva er Vald’ blijft in een groef hangen: het lied wordt opgebouwd rond twee zich herhalende tonen en hier en daar veldopnamen (Kjetil Brandsdal, bekend van de Noorse noiserock-groep Noxagt) en ondersteund door elektronische drums (Thore Warland). Daaroverheen fulmineert Helge Thornes (van psychobilly-act The Flintstones) met rasperige stem over het mediahuis, literatuurfestivals, voetbal, Jezus Christus, postpunk, de sociaaldemocratie, maar het meest van alles de journalistiek. Tenminste, dat denken we. Ons Noors is namelijk niet zo goed. En we hebben nagelaten om een vertaling te vragen en zijn zodoende onze journalistieke plicht niet nagekomen. Oei, zou hij met zijn gefulmineer dan toch een punt hebben?!

De Deense componist Emil Mark, geïnspireerd door het werk van Kali Malone en Pauline Oliveros, duikt op ‘Mellemtid’ in de klanken van het pijporgel. Met de geschiedenis in zijn achterhoofd, benadert hij het instrument op een redelijk speelse manier, waardoor hij het geluid dichter bij popmuziek brengt. Vrolijke, bijna popdeuntjes, die verrassend afwijken van het dramatische orgelgeluid dat we van hedendaagse componisten gewend zijn. Met toch nog het meditatieve karakter van het instrument op de voorgrond. Het springende ‘Med Tog’ is uitbundige vrolijkheid en klinkt als pretoogjes op speed.

De ongeremde gekte van Autechre op akoestische gitaar? Uit gedefractioneerde ritmes en blieps melodieën toveren? Gitarist Shane Parish heeft uren geluisterd naar het materiaal van Autechre en heeft wat hij hoorde gedistilleerd tot een akoestisch luisterpakket dat je omver blaast. Het avontuur begon voor Parish toen hij in 2004 een eerste rudimentaire transcriptie van de melodie in ‘Slip’ maakte. Uren luisterde hij naar hun materiaal, met een voorkeur voor de albums uit de jaren 1990. En daaruit verscheen dit plaatje. Autechre-liefhebbers gaan fronsen. Gitaarafficionado’s zullen hun vingers opwarmen. Knap spul.

Een alleen is maar verdrietig. Toen het label Relative Pitch Adia Vanheerentals om een solo-album vroeg, zegde ze toe, maar stelde wel een voorwaarde: ze wilde op iedere track in duet met de omgeving om haar heen. Vanheerentals speelt op ‘Taking Place’ onder meer met (de bewoners van) een kippenhok (uitstekende vocalisten!), een voorbijrijdende tram of de galm in een gebouw. Op ‘Running’ gaat Vanheerentals met haar sopraansax de strijd aan met water om te bewijzen wie het kabbelendst en kletterendst kan klinken.

Opgedragen aan de muze Kalliope, dochter van Zeus, wiens naam ‘met de mooie stem’ betekent. Op het bijna zeven minuten tellende hoogtepunt van ‘Analogue Nomadism’ zijn ook vocalen te horen, van de drummer. Prevelend, soms ferm, dan weer onvast, haast sjamanistisch, met hier en daar een kreet. De rest draait om groove. Om rave. Maar dan een van de gemoedelijkste raves waar je ooit geweest bent. Zware bassen, dromerige gitaarpartijen, minimale drums. De muziek is loom, uitgesponnen, broeierig als dub, voortjakkerend als krautrock.

Nu de hel totaal is losgebarsten in Palestina en Libanon, klinkt het werk van de Libanees-Canadese Radwan Ghazi Moumneh (Jerusalem In My Heart) en de Fransman Frédéric D. Oberland (Oiseaux-Tempête) urgenter dan ooit. Op hun debuutalbum als langverwacht duo smelten ze hun muzikale werelden samen: Moumnehs Arabische zang en traditionele instrumentatie in dialoog met Oberlands elektronica en modulaire synths. Het resultaat is een hypnotische, rituele klankwereld, gevormd door woede en rouw over het genocidale heden in de SWANA-regio. Een collectieve uitbarsting van pijn en hoop.

Het Amsterdamse duo Wanderwelle bestaat uit Alexander Bartels en Phil van Dulm. Hun nieuwe album ‘Ghosts Beneath The Brine’ is het derde deel in een trilogie die gaat over de zee en klimaatverandering. Net als bij de klimaatcrisis, wordt het er zeker niet vrolijker op: met
als thema de afname van fauna in de Noordzee, klinkt de muziek met de desolate, gecorrodeerde cymbalen die galmend en traag op het album spoken, niet verwonderlijk dan ook verloren en verlaten. Precies zoals een slotstuk van een slotstuk (en mogelijk de inluiding van ons slotstuk?) zou moeten klinken.

‘Brisk’ is nauwelijks in woorden te vangen. Betoverend, innemend en wonderlijk. Het is het debuut van de Pools-Hongaarse fluitist Juli Deák.
Op het album tast Deák de grenzen van haar favoriete blaasinstrument af. Zij experimenteert met de klassieke regels en de mogelijkheden van het instrument: het klikken van de kleppen, het circulaire ademen… Klanken die je normaal niet horen mag, worden een ondersteunend deel van het geheel. Op ‘Brisk’ speelt Deák met de technische virtuositeit van iemand die haar instrument al vijftien jaar beheerst, maar gecombineerd met de vrijheid van jazz en het en het inventieve van experimentele muziek.