BRUIT ≤
Afgelopen april verscheen ‘The Age Of Ephemerality’, het nieuwe album van het Franse BRUIT≤. En lawaai – zoals de bandnaam in het Frans luidt – maakt de band zeker. Politiek lawaai in de geëngageerde teksten op Bandcamp en in de vorm van gesamplede speeches (en in hun besluit zich los te maken van grote streamingdiensten als Spotify) evenals auditief lawaai in hun experimentele mengeling van postrock en neoklassieke muziek.
De band creëert schijnbaar moeiteloos prachtige, haast cinematografische soundscapes bestaande uit strijk- en blaaspartijen die worden afgewisseld met rauwere, dissonante passages waarin de gigantisch klinkende drums en strijkerstremolo’s veel bijdragen aan het lawaai. Ergens balancerend tussen deze rust en spanning bevinden zich de postrockinvloeden die onder andere doen deken aan Godspeed You! Black Emperor.
De enorme klank van de elektrische gitaren is mede te danken aan het feit dat ze zijn opgenomen in de Neogotische Gesu kerk in Toulouse en het reverb-effect dus uit daadwerkelijk fysieke resonantie is ontstaan. Deze op zich al unieke mix van muzikale invloeden wordt nog meer verrijkt met elektronische samples en effecten. Zo krijgt de akoestische drumkit op ‘Data’ extra diepte door de samples die ermee gepaard gaan; en worden meer atmosferische passages zoals die op ‘Technoslavery/Vandalism’ soms plotseling in stukjes geknipt en weer gearrangeerd op een manier die doet denken aan het haperen van digitale media.
Met hun intrigerende combinatie van akoestische, symfonische en elektronische muziek weet BRUIT ≤ het vertrouwde bevreemdend te maken. Ze creëren de perfecte balans tussen harmonieuze passages en auditief geweld, waarin het gemak en tegelijkertijd de dreiging van onze digitale maatschappij op een unieke wijze worden gevangen.
