Eindelijk. Vijf jaar na het ijzersterke ‘Ohms’ is Deftones terug met ‘Private Music’. Voor de luisteraar van het eerste uur voelt het als een feest der herkenning, maar met nieuwe elementen die prikkelen. De band, met inmiddels een nieuwe bassist (Fred Sablan) in de gelederen, levert een album af dat hun lange carrière samenvat en tegelijk andere richtingen verkent.
De riffs en drums klinken stevig en meeslepend. Hypnotiserend, pulserend. Elkaar om beurten ondersteunend, omarmend, versterkend. Een amalgaam dat op ieder moment de vorm aanneemt die het aan zou moeten nemen. Chino Moreno maakt wederom indruk en laat horen een van de meest veelzijdige metalzangers te zijn. Van kleine, rauwe uitingen tot fluisterend dromerige passages die doen denken aan Depeche Mode in hun donkerste dagen. Daarmee blijft Deftones de meest etherische band binnen de metalwereld, zelfs nu ze als inspiratiebron dienen voor nieuwere bands als Loathe en Sleep Token.
Als album is ‘Private Music’ een zorgvuldig geconstrueerd geheel. De overgangen tussen de nummers zijn logisch en vloeiend, waardoor het album voelt als een lange trip. Pas na meerdere luisterbeurten vallen de individuele nummers goed los van elkaar te duiden; en blijken er subtiele hoogtepunten in te zitten die je steeds verder naar binnen trekken. Het vraagt geduld, maar wie zich openstelt, ontdekt een band die opnieuw weet te verrassen en bevestigt waarom ze al decennia tot de grootsten van het genre behoren.
