SWANS
Afscheid nemen bij SWANS gebeurt in stijl en conform de verwachtingen. ‘Birthing’ verschijnt bijgevolg op niet minder dan drie bomvolle vinylplaten of twee cd’s (en bonus-dvd).
Vijf van de zeven nummers gaan vlot over de kwartiergrens; twee nemen moeiteloos de twintigminutenhorde. Na ‘Soundtracks For The Blind’ (1996) – en het live-addendum ‘Swans Are Dead’ (1998)- trekt Michael Gira opnieuw een streep onder een SWANS-hoofdstuk.
De huidige incarnatie van de band – grosso modo Kristof Hahn, Phil Puleo, Christopher Pravdica, Dana Schechter en oude kompanen Larry Mullins en Norman Westberg – is hiermee tot finale wasdom gekomen. Dat luidt niet het einde van SWANS in; het markeert het begin van alweer een nieuw, maar flink gereduceerd vervolg, aldus de ondertussen 71-jarige frontman.
Op ‘Birthing’- studioalbum nummer zeventien(!) notabene- blijven de geanticipeerde geluidsstormen verrassend uit. Tijdens hun laatste tournee bliezen ze namelijk nog consequent de dakspanten uit hun formatie. Het geluid is over het algemeen dromeriger en atmosferischer; vaak contemplatiever ook. Schier eindeloos repetitieve drones en improvisatie maken nog steeds het DNA van het meer recente groepsgeluid uit, maar de focus is ditmaal meer naar binnen gericht. Meditatie in plaats van destructie en sonisch nihilisme, zeg maar.
Verzachtend eveneens zijn de vrouwelijke stemmen (van onder andere dochter Jennifer Gira) die enerzijds reminiscenties oproepen naar de vervlogen dagen toen Jarboe nog deel uitmaakte van de line-up, maar anderzijds het emotionele pallet aanzienlijk completer en rijker maken. Als temporeel afscheid is ‘Birthing’ even uitdagend als aangrijpend, met afsluiter ‘(Rope) Away’ als majestueuze symbolische finale.
