Door op hun vierde album ‘Fantasia’ de (schreeuwerige) stem van zanger-gitarist Jean Fossat expliciet(er) naar voren in de mix te mikken, valt op hoe beperkt en eentonig zijn vocale vermogen is. Misschien viel het op voorganger – en de plaat waarmee het powertrio uit het Zuid-Franse Toulouse een doorbraak naar een breder publiek forceerde – ‘Ilion’ minder op, maar ditmaal valt het niet te negeren: zijn stem irriteert vaak en is bovendien helaas niet altijd even toonvast. Zo gaat hij onder meer de mist in tijdens het titelnummer of op het eveneens enerverende ‘Waiting Man’.
Van de ellenlange gitaarsolo in ‘Corrupted Sky’ krijgen we het Spaans benauwd en doemen beelden op die rechtstreeks uit de (vroege) jaren 1970 komen: fluwelen hemden, kaftans, ongetemde bakkebaarden, potsierlijke plateauzolen en broeken met wijde pijpen. ‘Fantasia’ schreeuwt hardrock en progrock. Van het behoorlijk belegen soort zelfs. En minder de psychrock van succesalbums ‘Ummon’ (2020) en ‘Ilion’.
Gelukkig is er ook licht aan het einde van de tunnel. Het epische ‘A Storm Of Wings’ bijvoorbeeld blaast en pompt als vanouds, en ook ‘Orbis Tertius’ (genoemd naar een verhaal van de Argentijnse auteur Jorge Luis Borges) is een prima uitstap op vertrouwd terrein. Expliciete synths in de beklijvende afsluiter ‘Secret Mirror’ zorgen voor wat afwisseling en zuurstof, maar tegen die tijd ligt het trio al lang uitgeteld in de vangrails. In de beperking toont zich doorgaans de meester, maar ditmaal struikelt Slift over zijn eigen vocale tekortkomingen. Volgende keer misschien dan toch maar die vervloekte AutoTune overwegen?
