Previous Industries
Vind je dat de beste hiphop in de jaren 1990 werd gemaakt? Vind je dat de beste hiphop in de jaren 2000 gemaakt werd? Heb je moeite met ouder worden en is nostalgie je favoriete manier om daarmee om te gaan? Als je op tenminste één van deze vragen ‘ja’ hebt geantwoord, is ‘Service Merchandise’ echt je plaat. Een drietal rappers, van wie alleen Open Mike Eagle zijn eigen Wikipediapagina heeft, vormde tijdens de coronapandemie hun eigen sociale cocon.
Er werd flink gegamed en ondertussen werd de basis gelegd voor ‘Service Merchandise’, een album vol ogenschijnlijk (orenschijnlijk?) typische alternatieve hiphop. Refreintjes worden tot een minimum beperkt of helemaal weggelaten. De nadruk ligt op associatieve maar spitsvondige raps, de heerlijke onderlinge interactie van de rappers, en de Madlib-achtige, opgeknipte boombapbeats. Na een paar luisterbeurten ontvouwt zich de conceptuele kracht en psychologische diepgang pas echt. Elk nummer is vernoemd naar een inmiddels failliet bedrijf in Chicago, waar het trio opgroeide.
Het hele album staat mede daardoor in het teken van het gevoel ingehaald te zijn door de tijd. De beats blijken bovendien dissonanter, spookachtiger en zelfs claustrofobischer te zijn dan je aanvankelijk zou denken: hauntology waar je op kunt viben. De uitgebreide verwijzingen naar de vroege hiphop-hit ‘The Humpty Dance’ bijvoorbeeld, blijken zo niet alleen speels te zijn, maar ook onverwacht melancholisch. Hiphopmaterialisme is voor Previous Industries terugdenken aan postordercatalogi en hardop fantaseren over wat ze allemaal zouden kunnen kopen. Een paar nummers later wordt een opheffingsuitverkoop aangekondigd. Wát een plaat.
