d’Eon
Het is moeilijk om een label op de muziek van Chris d’Eon te plakken. Is het art-pop, modern klassiek, new age, ambient of progressieve elektronica? Het is van alles een beetje, en dat maakt ook dit nieuwste album van d’Eon weer de moeite waard.
Met digitale middelen componeert hij nummers die normaal misschien eerder door een klassiek ensemble gespeeld zouden worden; en daarmee creëert hij een heel speels en fris geluid. Het is heel filmische muziek; ‘Leviathan’ zou zo de soundtrack bij een hedendaagse arthousefilm kunnen zijn. D’Eon laat zich bovendien niet alleen inspireren door westerse muziek. Er zijn ook duidelijke hints naar Japanse en muziek uit het Midden-Oosten te vinden. En ook het verleden laat hij niet onberoerd. Het begin van ‘The President Has Been Shot’ doet bijvoorbeeld heel middeleeuws aan. De manier waarop hij al die uiteenlopende invloeden met elkaar verweeft en het geluid dat dat oplevert, doet wel wat aan Oneohtrix Point Never denken.
Het mag dan misschien muziek uit een computer zijn, ‘Leviathan’ weet vele werelden en tijdperken tot leven te wekken. De manier waarop klassieke muziek en hedendaagse muziek op dit album samenkomen werkt wat bevreemdend, maar weet daardoor ook enorm te prikkelen, alsof het bijna onvoorstelbaar is wat d’Eon hier ten gehore brengt. Dat is precies de grote kracht van dit fijne album.
