Nog geen half jaar geleden bespraken we hier ‘Mirages’, de plaat waarop het duo Kim Delcour en Brecht Ameel hun concept Razen nog maar eens helemaal opnieuw uitvonden – met hulp van de Franse turntablist Guilhem All smokkelden ze dubby geluiden en naar exotica ruikende structuren hun universum binnen. Met ‘Stained Glass Starling’ grijpt Razen terug naar het diepe, trage en confronterende geluid van hun vroegste werk. Dit keer is de Nederlandse multi-instrumentalist Dick van der Harst het geheime wapen van dienst.
Op de titeltrack, die de hele eerste plaatkant inneemt, speelt zijn eru (tweesnarig Chinees strijkinstrument) een hoofdrol, ondersteund door een spaarzame harmoniumdrone. Van der Harst brengt aanvankelijk veel melodie, maar het zijn de lange noten en het rauwe, snijdende geluid tussen de melodieën door die ons de adem afsnijden. Gaandeweg verdwijnen de melodieën naar het achterplan en wordt er steeds meer op pure klank gewerkt, waarbij vooral de hoge frequenties verkend worden.
Kant B opent met ‘Jalak Bali Egg’, een van haast lichtvoetig naar almaar ongeduriger evoluerend miniatuurtje, met hoofdrollen voor Van der Harsts kacapi (Javaanse bootvormige zitherharp) en Delcours blokfluit. Op ‘Murmur Murmur’ komen oudgedienden Paul Garriau (hurdy-gurdy) en Berlinde Deman (serpent, bastuba) helpen om zes minuten diepe geluidsmeditatie vorm te geven. ‘Starling Gut’ is misschien het nummer dat het hardst binnenkomt, gebaseerd op het ontregelende basgeluid van Ameels basse aux pieds (accordeon-achtig basinstrument) en Van der Harsts tromba marina (middeleeuws strijkinstrument met een trompetachtig timbre). Conclusie, alweer: Razen stelt nooit teleur.
