Als je mensen vraagt naar hun favoriete gitarist, komt doorgaans al gauw een lid of leider van een rockband uit de bus. Noem ze maar op: Frank Zappa, Robert Fripp, Eric Clapton. Allemaal kundige musici, die hun stempel op het genre gezet hebben. Maar qua muzikale verbeeldingskracht en gekte leggen ze het toch af tegen de Duitse pionier Hans Reichel. Hij bouwde gitaren om naar zijn wensen, gaf ze een extra hals en bevestigde bruggen en pick-ups op onverwachte plaatsen. Hij had nauwelijks effectapparatuur nodig om zijn instrumenten bijzondere klanken te laten voortbrengen. De aanpassingen die hij op zijn gitaren aanbracht deden het werk voor hem.
Zijn spel was grotendeels een zoektocht, een ontdekkingsreis naar de mogelijkheden die in een instrument besloten lagen. De werelden die hij ontsloot, werden vastgelegd op het Berlijnse jazzlabel Free Music Production. Oren Ambarchi, zelf gitarist en al jaren bewonderaar van Reichels werk, heeft uit die albums een dubbel-lp samengesteld: ‘Dalbergia Retusa’.
Het is een fantastisch samenraapsel geworden van onvoorspelbare bewegingen over de snaren, belklanken, diep gonzen, opgewekte plinketiplonk-sprongen en zonnige melodietjes die even opkomen en net zo snel weer verdwijnen in een donker brommen. Het is een benadering van de gitaar waar genoemde helden zich nooit aan gewaagd hadden. Te jazzy, te eigenaardig. Een van de weinige mensen die bij hem in de buurt kwamen, is voormalig Henry Cow-gitarist Fred Frith.
