Zestig orgelpijpen aanblazen met de pompen van luchtbedden. Dat doet Horst Rickels – ontwerper, bouwer en bespeler van instrumenten – op ‘Mercury’ met de Mercuriuswagen. Hij wordt daarin bijgestaan door Joop van Brakel, bekend van Nasmak (en Nasmak P.M.). Op een hoefijzervormige console zijn handpompen geplaatst, eronder staan voetpompen. Elke pomp is met een slang verbonden aan een orgelpijp. De luchtdruk is niet constant, waardoor toonhoogten aan wankelmoedigheid onderhevig zijn. Rickels werkte tussen 1985 en 1989 aan dit instrument.
‘Mercury’ werd in dat laatste jaar opgenomen in kunstenaarsinitiatief De Fabriek in Eindhoven, een zaal met een gebogen dak en een overdadige akoestiek. Het album, oorspronkelijk in 1989 verschenen, is nu opnieuw uitgebracht. Het werd elf jaar geleden voor even opnieuw in het leven geroepen voor het Rites For A New Utopia-festival in Den Haag. Hoewel Rickels en Van Brakel de vier nummers op ‘Mercury’ volgens een van tevoren bedachte opzet spelen, is het album ook een demonstratie-cd. Rickels wil laten horen wat het instrument allemaal kan, daarbij geholpen door de immense galm van de ruimte.
Soms is het geluid percussief, zoals in ‘The Rhythm Factory’. In ‘Twenty-One, Aufstieg Und Fall Der Unebenen’ gilt het op hoge toon en dito volume rond door de zaal, terwijl je het duo in snel tempo op de pompen hoort meppen. (‘Het is een slaginstrument’, aldus Rickels.) Maar het kan ook ver omlaag zoeven wanneer de tragere voetpompen de baspijpen bedienen. Graag luid draaien, want zo klonk het ook in concert. En wees er snel bij: de oplage is beperkt.
