De eerste noten van de openingstrack ‘Trema’ van het tweede album van de Italiaanse NZIRIA, ‘SYYSMA’, knijpen meteen onze luchtpijp dicht. Het hoofd wordt stil en de melancholische en nostalgische melodie verdooft ons compleet; een gevoel dat het ganse album op de voorgrond blijft. Emotionele gabber. Of zoals NZIRIA het zelf noemt: Hard Neomelodic, een hybride sonische ruimte die Napolitaanse neo-melodische muziek en hardcore gabber combineert met kwetsbaarheid en clubcultuur. NZIRIA, geboren in Ravenna maar onlangs naar Napels verhuisd, omarmt hun Napolitaanse en queer achtergrond.
Neomelodic is een regionaal muziekgenre waarin, voornamelijk in de jaren 1970, geweld werd verheerlijkt. Hen refereert aan meerdere personages en woordgebruik uit de regio. In hun teksten gebruikt NZIRIA woorden van de femminiello Ciretta Cascina (de trans-activist en oprichtster van Associazione Trans Napoli (ATN)) en Loredana Rossi, maar ook van de Franse filosoof Paul B. Preciado duiken er referenties in de teksten op. Hedendaagse clubcultuur in de branding met Italiaanse zeemzoetigheid; zoals op ‘XI’ of de eerste single ‘Angelico’ die druipt van de nostalgie. Maar ook in de samenwerking met Iceboy Violet herkennen we het klankenpalet dat NZIRIA wil laten horen.
Grootse pop in stevige club-&-bass-bangers. Het geluid van een grauwe grootstad, gelegen op een vulkanische ondergrond die zachtjes wordt overspoeld door de Middellandse Zee. Intimiteit en ruwe kracht. Een album waar de grime van de regio doorsijpelt en de romantische ziel van het Italiaanse vasteland in een stevige greep wordt gehouden. Afsluiter ‘IVTB’ doet tranen opwellen. Toch, opnieuw, een rondje huilen op de dansvloer. Alles loslatend in de dans.
