Op voorganger ‘Your Guide To Revolution’ experimenteerde de in Berlijn woonachtige Russisch-Israëlische popartiest Mary Ocher nog met arrangementen, maar op ‘Weimar’ houdt ze de schaal klein met louter haar stem en een vleugel. De albumtitel verraadt het al: politiek speelt een rol in de ballades op dit album. In een begeleidend essay reflecteert ze op het overal oprukkende fascisme en de drempels die ze in Duitsland ervaart wanneer ze zich wil uitspreken over de genocide in Gaza. Bevindt de mensheid zich aan het einde van een tweede Weimarperiode, vraagt ze zich af.
Die zorgen resoneren in de minimalistische nummers op de plaat. Ochers pianospel rolt met volle, harde klanken, maar zonder opsmuk; idem voor haar zang. Als geheel doet het album aan als een elegie voor de overal verdwijnende vrijheid. Het in drie delen opgesplitste ‘The Narrative’ vormt een sleutelstuk, extra treurig door enkele subtiele dissonanten in het nummer.
Elders sluimert nog een grilligheid, vergelijkbaar met haar vorige werk. Een herbewerking van ‘(As Free As) The Great Outdoors’ kent een stuiterende begeleiding en zang die in de verte doet denken aan Cate Le Bon. Zo blikt Mary Ocher op ‘Weimar’ plechtig terug op fijnere tijden, maar ergens ook dartel vooruit.
