Als Mike Paradinas van Planet Mu nog vóór de uitgave van je album van dat jaar bij je langskomt voor nog achttien nummers, weet je dat je iets goed hebt gedaan. ‘Bonus Nondi…’ van Nondi_ is tegelijk uitgekomen met het gelijknamige album en had prima deel van de dubbel-cd kunnen uitmaken, omdat de compromisloze lo-fi clubmelange van Tatiana Triplin blijft boeien. Het ontstaansverhaal van haar pseudoniem is des te verbazender: ‘Ik was veel videospellen aan het spelen en naar Aphex Twin aan het luisteren en dacht toen: dit is zo geniaal. Ik moet het ook maken’. Dat ze een geluid heeft ontwikkeld dat misschien wel aan deze titaan kan tippen met behulp van enkel YouTube-instructiefilmpjes en een illegaal gedownloade versie van FL Studio, voegt alleen maar toe aan de luisterervaring.
Aphex Twin is niet haar enige referentie. Nondi_ put uit de rijke geschiedenis van Afro-Amerikaanse clubmuziek: Moodymann, Jeff Mills en vooral DJ Rashad, want haar muziek wordt overal als footwork gelabeld. Echter, zowel dit genre als Nondi_’s helden bereiden geenszins voor op wat je op ‘Bonus Nondi…’ te wachten staat.
Het is maximalistisch op alle fronten: stijlvariatie, hardheid, geluidspalet, samples, emotie, maar bovenal: spel. De nummers klinken als stoutmoedige uitdagingen aan haar referenties. Bijvoorbeeld: hoe ver kan je het footwork-geluid pushen? Op ‘Folk Mech’ klinkt het alsof een uitbarstende vulkaan onderbroken wordt door een lichtschakelaar. Of: waar ligt de grens tussen footwork en house? Op ‘It’s (A Version)’ waarschijnlijk ergens tussen de ongrijpbare swing van de stotterende snaardrum. Of zelfs: hoe wordt een explosie deel van een tranentrekker? Luister naar ‘New Winter’ voor het antwoord, en dan ook meteen naar het vorige album.
