De muziek van het Britse drietal ligt ergens in het midden tussen indierock en folk, maar heeft een eigen gezicht door de grote rol voor de altviool van Saya Barbaglia, die in combinatie met de etherische stem van Clari Freeman-Taylor dikwijls voor een haast magische sfeer zorgt, alsof de nummers als een mythologische rivier vrij voortvloeien. Zo’n sfeer hangt er rond heel de debuutplaat ‘Role Model Hermit’, al is dat soms ook schijn.
Neem bijvoorbeeld de albumhoes met daarop een sfeervolle zwart-witfoto van een bejaarde strandjutter. Is dat een historisch artefact dat de band ergens heeft opgegraven? Nee hoor, het is Freeman-Taylor in prostheses en make-up. Zo is de muziek op het album ook vaak moderner dan je zou verwachten. ‘New Muscles’ is een dansbaar work-out anthem, compleet met koebel. Al vallen alle instrumentale tierlantijnen weg in het voorrefrein, waarin Freeman-Taylor zingt zich elementair verbonden te voelen met donder en bliksem. Zo krijgt het nummer toch weer een magisch karakter.
Dat contrast maakt dit een eindeloos boeiende plaat, al kan het natuurlijk ook geen kwaad dat hij stikt van de goed geschreven nummers. Andere hoogtepunten zijn het naar Midwest emo neigende ‘Seek And Destroy’ en bovenal het bezwerende ‘Thou Shalt Sprout’, dat door stuwende drums lijkt op te bouwen naar een climax, maar uiteindelijk bloedmooi breekbaar afbrokkelt. Een uiterst intrigerend debuut.
