Het album wordt niet als zodanig gepresenteerd, maar ‘Green Prism’ laat zich beluisteren als een requiem van de meest indringende en tegelijk weemoedige soort. Een afscheid van de in 2020 overleden Engelse musicus en pianist Keith Tippett, die zich vanuit jazz- en improvisatiekringen via de progrockscene rond groepen als King Crimson en Soft Machine richting hedendaagse klassieke componist ontwikkelde.
‘Green Prism’ is gebaseerd op Tippetts eigen muziek en uitgevoerd door diens weduwe Julie Tippetts, bij popliefhebbers wellicht beter bekend als Julie Driscoll, en een viertal musici die dicht bij hem stonden. Initiatiefnemer van het project is de Britse-Berlijnse trombonist Hilary Jeffery – actief in talloze groepen, waaronder het befaamde Zeitkratzer – die als muziekstudent reeds workshops bij Tippett volgde. In 2018 vroeg Jeffery de componist om een stuk voor zijn koperensemble Zinc & Copper. Tippett leverde de muziek, ‘Winter’s Welcome’, die in 2019 in Berlijn in première ging, maar kon daar door zijn zwakke gezondheid zelf niet meer bij aanwezig zijn. Vervolgens besloot Jeffery dat stuk als basis te gebruiken voor ‘Green Prism’, waarbij hij ook ruimte liet voor bewerkingen van duo-stukken van Tippett en Tippetts.
De arrangementen zijn vertrouwd voor wie het door harmonische drones gekenmerkte werk van Jeffery kent. Prachtige lange noten, gespeeld door verschillende koperinstrumenten – Jeffery zelf – en de saxofoons en klarinet van Paul Dunmall, die pakweg een halve eeuw met Tippett werkte, en de altijd fantastische Tobias Delius. Met synthesizer-accenten – en het speeldoosje! – van de vaak ongrijpbare Eleni Poulou. De door Jeffery bewerkte stukken klinken delicaat en zalvend en staan soms in een wonderbaarlijk, maar tegelijk perfect passend, contrast met de op het ene moment scherp en dan weer bedwelmend klinkende zang van Tippetts. Schoonheid, avontuur en retrospectie zijn hier naadloos verweven.
