Hiroyuki Nakamura opent zijn debuut voor Fluid Audio met een idee dat op papier bijna te breekbaar klinkt: een plaat over de overgang tussen winter en lente, over dooi, over tijd die ontvouwt in plaats van verstrijkt. ‘Piano Distance’ beweegt zich ergens tussen vroeg serialisme en de prepared piano van John Cage, met een vleugje van Pierre Schaeffers vroege sample-experimenten erdoorheen gemengd. Maar waar die tradities vaak op scherp staan, driftig en onrustig, kiest Nakamura voor het tegenovergestelde tempo. Het is muziek die druppelt in plaats van stroomt: een pianotoon die valt, uitdooft en pas na een lange stilte een echo krijgt.
Ontdooiend ijs, druppel voor druppel, met af en toe een wegstromend plasje water dat zich als textuur onder de noten schuift. Wat de plaat onderscheidt van vergelijkbare stille pianowerken is de ruimtelijkheid. Nakamura bouwde naar eigen zeggen zijn eigen spatial audiosysteem en nam binauraal op, een keuze die pas op een koptelefoon echt tot leven komt. Het resultaat is een lowercase-achtige plaat waarop pianotonen als zachte lichtflitsen op wisselende plekken in de ruimte om de luisteraar opduiken. Nakamura’s eerdere werk zocht dialoog tussen culturen en klanktradities.
Hier draait hij naar binnen, naar stilstand en langzame verandering. Structuur lijkt vermeden ten gunste van iets dat aanzwelt en wegzakt zoals rijp van een oppervlak smelt. Kwetsbaar, maar nooit slap. Waar het label spreekt van ‘immersieve soundscapes die evenzeer plekken lijken als muziekstukken’, is dat voor deze keer geen loze reclametaal: door de binaurale opname voelt elke stilte als een afmeting van een kamer, niet als een leegte tussen noten. ‘Piano Distance’ vraagt om een koptelefoon en om geduld met stiltes die soms langer duren dan verwacht. Wie die aandacht opbrengt, hoort een van de stillere hoogtepunten van het jaar.
