‘Sworx’ van Morgan Buckley en Ben Donohoe is folk-techno voor gelukkig gepensioneerden. Niet omdat het saai is en maar half gemotiveerd te veel stoffige hobby’s herpakt, maar omdat het volwassen, ervaren en tevreden klinkt. De futuristische acid-puls van old school techno is altijd min of meer aanwezig, maar wordt omringd door een natuurlijk ritmisch gebladerte dat zich telkens fijnmaziger ontvouwt, met bijna neoklassieke suggestie. Het Laatste komt vooral doordat Morgan Buckley pittig bekwaam is met zijn gitaar en voor dit album waarschijnlijk urenlang zijn pedalen heeft lopen tweaken.
De elektronische behendigheid van het duo is al even groot, waardoor je niet altijd kunt raden wat begon als gitaargeluid en wat simpelweg uit een softwareprogramma of synthesizer kwam. Er is in elk geval een kruisbestuiving gaande die het album voorziet van een uiterst geraffineerd, organisch gevoel. Klassieke steppers voorzien van stemsamples uit AFX-tijdperk worden afgewisseld met excentrieke geluidsexperimenten waarin timbre de hoofdrol speelt.
Op de menselijkere liedjes hoor je opgetogen folkritmes die geïnspireerd lijken op hun beider Ierse afkomst. Benidorm Bastards kun je ze niet noemen, maar het duo heeft duidelijk veel lol gehad bij de productie van ‘Sworx’. Dat blijkt zowel uit de absurde titels (die klinken als Aphex Twin-bestandsnamen), als uit de lachjes, snikjes en ander samplegruis dat soms even de kop opsteekt boven de composities. Niet baanbrekend, wel een onmiddellijke klassieker waar je na jaren nog naar terug kan komen.
