In de Verenigde Staten, waar de repressie toeneemt tegen groepen en instellingen die niet voldoen aan een krap begrensd stelsel van normen, laat het New Yorkse label New Amsterdam zich niet van de wijs brengen. Aandacht voor de natuur, maar ook voor bevolkingsgroepen die steeds meer in de verdrukking raken (zoals gays, transgenders, mensen met een Afrikaanse of Aziatische afkomst, maar ook mondige, tegendraadse vrouwen) mogen op hun onverminderde sympathie rekenen, getuige de serie rond de muziek van Julius Eastman.
Eerder dit jaar bracht het label ‘Transgender Requiem’ uit, een compositie van transgender vrouw Andrew Yee. Het werk is ontstaan uit verdriet en opstandigheid na de verkiezingen in 2024, waarbij Donald Trump voor de tweede keer als winnaar uit de bus kwam en al snel een schier eindeloze reeks beleidsmaatregelen over het land uitstortte, die vrijheden inperkten waarvan velen dachten dat er niet aan te tornen viel. In de muziek laveert Yee tussen conventionele partijen voor orkest en koor, en ronduit verontrustende klanken.
Behalve teksten die nu eenmaal bij een dodenmis horen heeft ze ook persoonlijke getuigenissen gebruikt, gesproken door Yee zelf, waar zowel angst uit spreekt als onverzettelijkheid. Het is muziek vol empathie, iets wat de huidige machthebbers lijken te missen. De solozang is in de mond gelegd van twee transgenders. Breanna Sinclairé is verbluffend in de reikwijdte van haar stem, al is haar vibrato in ‘Lux Aeterna’ wat al te uitbundig. Maar al met al een belangwekkend werk, dat steun verdient. Iets voor het Holland Festival, misschien?
