Iets compleet anders en toch is het nog steeds gewoon Charli XCX: dat is ‘Music, Fashion, Film’. Het is haar zevende of achtste studioalbum, indien je het – overigens sterke – soundtrackalbum ‘Wuthering Heights’ van eerder dit jaar meerekent. Op de opener verklaart ze de dansvloer plagerig dood, dus nu maakt ze ‘Rock Music’. Dat is dan wel rockmuziek op de manier waarop Daft Punk dat een paar decennia eerder deed: weliswaar met gitaren, maar eerder met een elektronische vibe dan een bandgevoel.
Waarop ze op het bejubelde ‘brat’ al flink teruggreep op indiedance uit midden jaren 2000 (en ik me even heel oud voelde dat de muziek uit mijn jeugd inmiddels retro is), is ze nu de indiepop en -rock aan het plunderen. ‘Yeah’ is een overduidelijke mutatie van Blurs ‘Song 2’, maar verder plundert ze uit een soort algemener postpunkrevival-idioom tussen 2003 en 2007, alsof ze The Charli XCX’s is geworden.
Het zijn popliedjes met strakke riffs en drumcomputers, meestal rond de twee minuten lang. Door die lengtes heeft ‘Music, Fashion, Film’ het wat grillige karakter van een lo-fi-plaat, maar dan in een superglossy productie; een ongerijmdheid die op zichzelf al veel plezier oplevert. Puristen zullen er ongetwijfeld – weer – chagrijnig van worden, maar dat is hun probleem. Ook ‘Music, Fashion, Film’ stemt weer poptimistisch.
