Met afgedankte of verouderde huishoudelektronica maakt Frans de Waard al sinds 2012 gevarieerde experimentele muziek. Soms gaat het om een dronescape van één uur, maar op de cd ‘The End Of The Continuum’ kiest hij voor het andere uiterste: tien naar zijn maatstaven zeer korte tracks. Het gebruik van loops en de afwisseling van klanken zorgen voor een zeer aangename luisterbeurt, bijvoorbeeld in ‘The Shower Of Glass’ dat zowel experimentele als ambientkwaliteiten heeft. Door de extreme manipulatie is het niet duidelijk wat de klankbron is, maar af en toe herkennen we nog het draaiende mechanisme van een cassetterecorder of een stemflard die werd opgevangen door een kortegolfradio.
Uiteraard wordt een uitgebreid arsenaal golvende drones gebruikt, maar de aard van het bronmateriaal geeft het net dat gruizige tikkeltje extra. In het hoogtepunt ‘The Last One From Before’ (geremixt door Steven Wilson alias Bass Communion) zijn niet alleen stemmen, maar zelfs koren te horen, terwijl de haperende elektronica langzaam uit elkaar valt. Voor wie niet weet waar te beginnen in de omvangrijke discografie van Modelbau is dit album een ideaal startpunt.
Op de gelimiteerde cd-r ‘Roestig’ strijden drones opnieuw om aandacht, maar anders dan gewoonlijk klinken ze af en toe wat cleaner (misschien door het gebruik van een synthesizer), wat een track als ‘Amantia Phalloides’ een soundtrackachtige kwaliteit geeft. Alle tien de tracks zijn trouwens genoemd naar giftige paddenstoelen. Een andere keer priemt het geruis van cassettebandjes of een draaiende dictafoon doorheen de drone, en dan krijgt die paddenstoel plots een vervuild industrieel karakter. Ook ‘Roestig’ is een zeer geslaagd en coherent album dat gunstig opvalt tussen de intussen ruim honderd Modelbau-albums.
