Met deze mooi vormgegeven cd-release keert De Fabriek na enkele elektronische ambient- en kraut-uitstapjes terug naar zijn industriële roots. Er zit meer achter de typische titel dan je denkt: uiteraard worden noiseloops gebruikt, maar de verpakking (een goudkleurig bedrukt zwart kartonnen doosje) bevat ook echt een ‘lopende band’. De fabrieksgeluiden in de fantastische, noisy afsluiter ‘Chromadroom’ vinden we de beste illustratie van dit bandwerk, maar vooraleer we deze climax bereiken, laten de arbeiders nog enkele interessante klanken op ons los. Zo bevat ‘Invuloefening’ een flard uit ‘Mensen Die Hun Planten Slaan’, bekend van de legendarische (met een verf bespoten vuilniszak als hoes) ‘Attentie’-split-lp met The Klinik uit 1986. Er zijn enkele geaborteerde pogingen tot ritmes, maar die zijn eerlijk gezegd te verknipt om op te dansen, tenzij je aan een neurologische aandoening lijdt.
Driemaal raden hoe ‘Aan De Lopende Band’ klinkt. ‘Fab For Foust’ is een groet aan Scott Foust, de man achter Idea Fire Company die begin dit jaar overleed. ‘De Lopende Band’ is zeer geslaagde ‘Fabriek oude stijl’. Over de zin of onzin van antiplaten kunnen we een hele boom opzetten, maar wij beperken ons hier tot de conclusie dat wij ‘voor’ zijn. In tweeën gebroken, extreem bekrast, schuurpaper, bevuild met stof, verf en spijkers, laat maar komen! Nu brengt De Fabriek een anti-cd-r opnieuw uit, oorspronkelijk onderdeel van ‘The Anti-Record Box’ die in 2025 werd gereleased. Opgelet, er staat wel degelijk beluisterbare fabrieksmuziek op deze cd-r, maar omdat de info in de laklaag gelaserd werd, begint het onding na ongeveer veertig minuten te skippen en andere rare capriolen te vertonen. Een leuke vondst is dat de defecte geluiden ook terugkeren in de beluisterbare gedeeltes, waardoor de verwarring compleet is. Wie het niet wil wagen, kan de acrylverpakking ook gewoon als kunstobject gebruiken.
Als Tonspur brengen Simon en Peter van Vliet (Mekanik Kommando en The Use Of Ashes) elektronische muziek in de geest van de Berlijnse School en de vroegste kosmische projecten uit de jaren 1970. Maar waar artiesten als Tangerine Dream of Adelbert Von Deyen voor hun inspiratie vooral zo ver mogelijk omhoog tuurden, blijft Tonspur hier opvallend nuchter. Een sigarettenpeuk op het asfalt en een verhakkelde benzinepomp vervangen de verre planeten en sterrennevels. De titels verwijzen naar Nederlandse autowegen (‘A73’ en ‘E25’) of rustplaatsen waar je ook een tankstation kunt vinden (bijvoorbeeld ‘Bosserhof’). De instrumentale muziek is heerlijk retro en kon evengoed vijftig jaar geleden gemaakt zijn. Er is op deze cd een goede mix tussen snellere sequensen die een gevoel van beweging oproepen en rustigere stukken. Eigenlijk speelt het geen rol of je naar de sterren of naar Nijmegen reist, deze muziek zorgt gegarandeerd voor een heerlijke trip.
