Zoals het iedere opkomende Britse band betaamt, maakte Man/Woman/ Chainsaw de afgelopen jaren furore met energieke, rauwe liveshows, al dan niet in de beruchte Londense broedplaats The Windmill. Zoek een van die vroege sets op YouTube en je ziet een piepjong vijftal dat niet bang is om de viool even hard te laten schuren als de gitaren. Op debuutplaat ‘Cannonball’ zijn die scherpe randjes al enigszins afgevlakt. Man/Woman/Chainsaw klinkt hier vaak als een héle strakke conservatoriumband.
Violist Clio Starwood neemt vaak een leidende rol op zich en houdt zich in de studio meer in dan op het podium, waardoor nummers als ‘Lighter’ en ‘Still Angry’ instrumentaal wel erg licht verteerbaar zijn, ook al bouwen ze uiteindelijk op naar een wat formulematige climax. Laten we het zo zeggen: Norah Jones is soms dichter in de buurt dan scene-genoten als Squid en Fat Dog.
Toch zijn er genoeg mooie nummers: vooral ‘Canyons’ en het dromerige ‘Nosedive’ scoren schoonheidspunten. Op het handvol nummers waarop gitarist Billy Ward vocaal het stokje overneemt van Emmie-Mae Avery mag de boel wat meer schuren, maar die vallen dan weer een beetje uit de toon met de rest van de plaat. Al is ‘The Thing’ op zichzelf een heerlijke knaller. Als de viool en de gitaar daar met elkaar in een niet al te toonvast duel gaan, horen we een band die de belofte van die vroege liveshows inlost.
