Buñuel
Oxbow is niet meer. Zanger, boegbeeld, schrijver, worstelaar en bovenal aimabele vent Eugene S. Robinson trok er, eerder onverwacht eigenlijk, de stekker uit naar het einde toe van hun laatste Europese tournee. Hij blijft echter niet bij de pakken zitten want er is nu al een nieuw album van Buñuel, het vierde inmiddels en de opvolger van het schitterende ‘Killers Like Us’ (2022, Profound Lore).
Zoals steeds laat Robinson zich omringen door de ervaren Italianen Xabier Iriondo (gitaar), Andrea Lombardin (bas en inmiddels vervangen door Carlo Veneziano) en drummer Franz Valente die alle drie heel wat ervaring opdeden alvorens met de ex-Oxbow frontman in zee te gaan. Elk album zet een stukje verder in de psyche van Robinson en na de trilogie die aan ‘Mansuetude’ voorafging lijkt Robinson zijn duivels helemaal te ontbinden. Het is alsof hij noiserock helemaal opnieuw uitvindt. De plaat klinkt net zo urgent als de eerste platen van Oxbow zelf, alsof hij eindelijk weer helemaal zichzelf kan zijn. Jacob Bannon (Converge), Duane Denison (The Jesus Lizard) en Megan Osztrosits (Couch Slut) dragen elk een steentje bij op een nummer, net als nog een aantal minder bekende muzikanten.
Overrompelen doet deze plaat alsof Robinson eindelijk weer helemaal zijn draai heeft gevonden bij zielsverwanten, wat bij Oxbow alsmaar minder het geval bleek. De intensiteit van elk van de nummers is indrukwekkend. Door merg en been gaan ze, als een duiveluitdrijving bijna. Zoals altijd geen gemakkelijke deuntjes, alhoewel, we zijn wel wat gewoon van Robinson en zijn al fan sinds ‘Fuckfest’. Zeer straffe plaat.
