Félicia Atkinson
Aan de basis, de piano. Hierop legt Félicia Atkinson teder elementen die ze plukt uit haar veldopnames, geluiden die door de microfoon worden opgepikt, de telefoon die naast haar ligt en registreert. Een stem die zowel in het Engels als het Frans vertelt. Soms melodieus, haast zingend, dan weer fluisterend.
Tsjirpende vogels op ‘The Healing’, een blad dat omgedraaid wordt, voetstappen,… Onbedoelde geluiden weerklinken in elk nummer. Een element dat storend had kunnen zijn wordt deel van het geheel. Zoals de wind die hevig in de microfoon blaast en een wolk van noise produceert. Het magistrale ‘Thinking Iceberg’ is dertien minuten geplukt uit een anderhalf uur durend optreden. Naarmate het opus vordert, weerklinkt de fluisterende stem van Atkinson in je linkeroor. Je beeldt je de koude en het gekraak van een ijsberg in. Fantasie en klanktexturen brengen je in een wondere wereld die je eindeloos op herhaling zet.
Dit is een album dat je zo diep in zijn geluid trekt dat je compleet verdwijnt in de wereld die Atkinson hier creëert. Je wilt dichter bij de bron zitten, de klanken je volledig laten omarmen. Heel zelden onrustwekkend, enkel als de metalen drones weerklinken op het uitermate korte ‘This Was Her Reply’ met een zanglijn waarvan je enkel “muddy waters” verstaat. Op ‘La Pluie’ weerklinken de zinnen “Je suis avec toi. I am with you”, eindeloos herhalend. Als regendruppels vallen weemoedige tonen uit de piano. Terwijl de intro van ‘Sorry’ volledig in die windvlaag verdwijnt. Als een schilder brengt ze laagjes aan. Laagjes die niet in het werk thuishoren, laagjes die accenten extra aandikken.
Zo brouwt Atkinson op ‘Space As An Instrument’ een soundtrack bij je verbeelding. En beluister je de plaat opnieuw, met je hoofdtelefoon, zodat je echt geen klank hoeft te missen.
