Slovenië heeft een klein kustgebied onder het Italiaanse Triëst en uit die regio komt blackmetalband Malorshiga. Erg atypisch binnen het genre, ligt de focus op de regionale folklore en tradities en minder op de duivel en aanverwanten. Op ‘Vento’ verkent het vijftal bijvoorbeeld de temperamenten en vormen van de wind die de kust rond Koper vormgeven. In de complexe, meeslepende death/black metal krijgt dat op meerdere songs vorm, bijvoorbeeld door de doedelzakken van Marino Kranjac.
Een voorbeeld daarvan is ‘Bvrin’, een benaming voor een milde, nachtelijke landwind. Tremolo-gitaren, trage gitaarmuren en die doedelzakken als extra laag. De band gebruikt ook spoken word-passages om verhalen te vertellen, binnen de context van dat windthema. Het geluid neigt vaak naar atmosferische black metal, met doom-ritmes die traag voortstuwen. Bij vlagen is de band juist veel scherper, zoals op het hoopvolle ‘Maestral’, gezongen in het Chakavisch. Rollende drums en venijnige gitaren: hier voegt Malorshiga ook puntigere heavymetalsmaakjes toe.
Maar we horen ook klapa-zanggroep Klapa Semikantá op deze track. Dat zet zich nog verder door op ‘Ivgo’, waar juist de deathmetalintensiteit -en dito vocalen het nummer tot een zwaartepunt maken. De cleane zang biedt dan verlichting. Knap slotstuk is de tweestrijd tussen de vernietigende noordenwind Tramontana en de zware zuidelijke Ostro, waarin de band alles uit de kast haalt, inclusief passages in het Italiaans en het Venetiaans. Op ‘Vento’ is Malorshiga even veranderlijk als de wind, en daarom indrukwekkend.
