Sommige engelen hebben angels. Het vierde album ondertussen van het vrouwencollectief Blackwater Holylight (ooit een vijftal, nu nog een kern van drie) bewijst namelijk (nogmaals) dat etherische dream/doomgaze toch behoorlijk heavy, gruizig en fel kan klinken.
Sirenestemmen versus moddervette metalriffs: ‘Not Here Not Gone’ is tegelijkertijd gracieus én episch. Er is de dromerige, hypnotiserende shoegaze, maar even goed de zompige modderlaag van stoner, sludge en doom (‘Spades’). De epische gitaarstorm in de outro van ‘Fade’ bijvoorbeeld voert ons instant mee naar ‘Catch The Breeze’ van Slowdive.
Het uitstapje richting black metal in afsluiter ‘Poppyfields’ zit dan weer op de andere kant van het spectrum. Kwetsbaar én potent dus. Raakvlakken genoeg overigens met Faetooth, die andere fantastische vrouwen in deze niche.
Het trio verhuisde, na hun derde album ‘Silence/Motion’ (2021), van Portland naar Los Angeles, richting zon. En dat laat zich enigszins horen. Die herlocatie levert een subtiel contrastspel op tussen licht en schaduw. Een subtiele atmosferisch keyboardriedel in ‘Heavy, Why?’ symboliseert die evenwichtsoefening en zorgt voor een extra psychedelische toets. Precies die nauwkeurig afgemeten dualiteit tussen zware riffs enerzijds; en de dromerige, etherische melodieën anderzijds tilt het album grote hoogtes in.
Compositorisch zit het eveneens helemaal snor. ‘Not Here Not Gone’ is er voor zowel melancholische dromers als headbangers.
