tectonics festival2026 leaderbord
Geluid

Forever Neon Lights

James Adrian Brown

‘Forever Neon Lights’, het solodebuut van voormalig Pulled Apart By Horses‑gitarist James Adrian Brown, is een uitgesproken nostalgische elektronica‑plaat die het Blackpool van zijn jeugd tot kernmotief verheft.

In tien instrumentale stukken ruilt hij de gitaar definitief in voor analoge synths, tape‑machines, piano en strijkers, met een geluid dat laveert tussen ambient, hauntology en melancholische club‑echo’s. De titeltrack opent als een soort lichtkabel: sirenes en pulsen flikkeren aan en uit boven een metalen gerommel, alsof je over de promenade loopt terwijl het attractiepark langzaam tot leven komt.

‘Generator’ (eerder al uitgebracht als single en remix‑ep) is het meest nadrukkelijk ritmische moment, een pulserende kern waar de schaduw van onder meer Field Lines Cartographer en Warrington Runcorn New Town Development Plan overheen trekt. Op de plaat fungeert het nummer als motor van de plaat, maar de rest zoekt nadrukkelijker de introspectie.

Veel van Browns materiaal is gericht op herinnering als lichtvervuiling: ‘Promenade’ en ‘Poster Child’ bewegen zich in een waas van synth‑akkoorden en melodische lijnen die evenveel aan Boards Of Canada als aan Ulrich Schnauss doen denken, zonder in pastiche te vervallen. ‘Sidestep’ en ‘The Firing Range’ houden het in kortere, krachtige vormen, alsof flarden van speelhallen en kermisstallen in de montagekamer zijn blijven hangen. ‘Somewhere I’m Not’ schuift het beeld dan weer richting sciencefiction: een zwevende dronescape waarin Blackpool als buitenaardse kustplaats verschijnt, met een kinderlijke angst loerend onder de oppervlakte. In ‘Northwestern’ hoor je een imaginaire trein door een synthetisch landschap klakken; ‘Remember’ sluit af in de modus van de dromerige terugblik, beats die je verder de mist induwen.

Brown zegt met dit album een poging te doen zijn eigen biografie – de illusies van het Illuminations lichtfestival in Blackpool, de latere carrière in gitaarrock, de sprong naar elektronica – in klank te vangen. ‘Forever Neon Lights’ voelt inderdaad als zo’n lang uitgerekte, nog net tastbare gloed.

Nog meer nieuws krijgen over muziek en kunst?

Schrijf je in op de Gonzo (circus)-nieuwsbrief!