Van Jan Vanroelen en Luc Van Acker is al even geen sprake meer. Alleen frontman Marcel Vanthilt blijft over van de klassieke bezetting. Na ‘Slik’ (2015) en ‘Het Heelal Is Hier’ (2023) manifesteert de derde adem van Arbeid Adelt! zich opnieuw in een album. Vanthilt hangt zijn karretje ditmaal aan het jonge Antwerpse duo Parkaparaplu, zijnde actrice Emma Rotsaert en Geert Vanbever (Rudy Trouvé Septet, Dead Man Ray). Op die manier blijft de adem fris en wordt de nostalgie- en retrovalkuil vakkundig vermeden. De acht nummers (vier extra op de cd) klinken daardoor bijzonder hedendaags, maar de typische Arbeid Adelt!-stempel ontbreekt daardoor een beetje.
De anarchistische energie en grillige speelsheid zijn slechts sporadisch te bespeuren. Het klinkt allemaal wat braafjes en te monochroom. Muzikaal valt er (te) weinig anarchie te plukken. Tekstueel is het business as usual met Vanthilts absurde woordspelingen, nu en dan goedkope rijmelarij (“Mijn meisje is ultraviolet/Ze neemt mij – elke dag in haar bed”) en dadaïdistische stream of consciousness. Met (onnozele) titels als ‘Swastika Elastika’ of ‘Taliban Cocktail Jurk’ balanceert het trio op een behoorlijk slappe koord. Even markant is het feit dat Vanthilts karakteristieke, theatrale, maar beperkte stem – toch een van dé kenmerken van Arbeid Adelt! – regelmatig op het tweede plan staat. Het is Emma Rotsaert die met de aandacht gaat lopen. Het monotone tempo en de hoge inwisselbaarheid van de acht nummers doen het trio bij momenten flink de das om. Veel échte variatie is er namelijk niet – het dubby ‘Swastika Elastica’ of de ingetogen afsluiter ‘Knipmes Freejazz’ uitgezonderd. Nochtans belooft de opener ‘Ballonhoofd’ veel goeds. Te vaak hangt er echter te weinig vlees aan het bot. ‘Njet!Njet!Njet!’, ‘Ultraviolet’ of ‘PasutaKojo’ zijn krampachtige triomfen van emballage boven inhoud.
Op zijn best wedijvert ‘AA!PKPP’ met ADULT., maar over het algemeen is het songmateriaal niet sterk genoeg om nog maar in de schaduw te kunnen staan van klassiekers als ‘Ik Sta Scherp’, ‘De Man Die Alles Noteert’ of ‘De Dag Dat Het Zonlicht Niet Meer Scheen’. Afschrijven doen we dit avontuur zeker niet. Alleen had het iets minder eendimensionaal mogen zijn.
