Het Moluks-Nederlandse duo Boi Akih lijkt na dertig jaar in meerdere opzichten een cirkel te sluiten. Niet alleen hebben gitarist Niels Brouwer en zangeres Monica Akihary, na te hebben gewerkt met gastmusici uit tal van culturen, ‘Entangled’ weer zonder anderen gemaakt, maar ook zijn ze terug bij het Duitse kwaliteits-jazzlabel Enja, waarvoor ze ooit al twee platen opnamen. Daarnaast is Boi Akih muzikaal en thematisch terug naar de basis gegaan. ‘Entangled’ is in feite één lange compositie van Brouwer, die zich laat beluisteren als een negendelige suite.
Een album dat, zo lichten ze het zelf toe, zich laat beluisteren als de ontwikkeling van het aardse leven van de simpelste vorm tot de meest complex vertakte beschaving. Toch moet dat ‘simpel’ niet al te letterlijk worden opgevat, zoals ook een ‘ééncellige’ bepaald geen simpel organisme is. Wel is het zo dat ‘Entangled’ introvert en contemplatief begint. De kwikzilverige stem van Akihary kronkelt door en langs het zevensnarige (!) akoestische gitaarspel van Brouwer, waarbij niet duidelijk wordt waar de compositie eindigt en de improvisatie begint. Zoals het ook bij de talen waarin gezongen wordt – Moluks? Maleis? – moeilijk is de grens tussen ‘tekst’ en ‘klank’ te onderscheiden.
Naarmate het album vordert, ‘evolueert’ de muziek richting minder abstracte, maar daardoor niet minder complexe structuren. Vanaf halverwege de plaat wordt er ook vaker Engelstalig gezongen, en dus voor de meeste luisteraars verstaanbaar. Ook worden er spaarzaam, maar wel degelijk waarneembaar, elektronische klanken in de muziek verwerkt. Waarna ‘Entangled’ uiteindelijk uitmondt in ‘Carlos’, een gesofistikeerde jazz- of, in de oren van sommigen misschien zelfs, popsong. Het heden, dus. Al is dit ‘heden’ bij Boi Akih fraai in balans. Wat de buitenmuzikale wereld betreft, blijft dat een uitdaging.
