Wederom drie mooie releases van Ard Janssen, op deze pagina’s beter bekend als Ard Bit. Na het fraaie ‘Marking A Boundary With The Turning Point’ is ‘Mara Silen’ zijn tweede samenwerking met Radboud Mens. De titel verwijst naar een zee die ‘op geen enkele kaart voorkomt’, omdat hij zich beweegt ‘tussen momenten, niet tussen kusten’, aldus de begeleidende tekst. De muziek gedraagt zich als de zee: diepe ambient die traag op en neer golft. Minimaal en terughoudend, maar met het gewicht van de diepte eronder. De muziek is mysterieuzer dan die op ‘Marking A Boundary…’ en houdt meer afstand tot de luisteraar. De onheilspellende nummers voeren een ondertoon met het gewicht van de oceaan, terwijl in de lichtere stukken af en aan waaiende drones abstracte klanken met zich mee voeren, als de half-herkenbare geluiden uit de bossen van een eiland, ergens net buiten zicht.
Alle nummers zijn dan ook vernoemd naar eilanden ‘die alleen bestaan als iemand ervan droomt’. IJsland mag dan ook gewoon bestaan wanneer je klaarwakker bent, maar het eiland lijkt soms haast buitenaards. NASA bereidde ooit haar astronauten voor op de vervreemding van het maanoppervlak door ze door een IJslands kraterlandschap te laten dwalen. Voor het zevende deel van zijn fieldrecordings-serie verwerkte Ard Bit veldopnamen uit IJsland tot een uur aan berustende, soms melancholische composities. Vergeleken met het vorige deel (Vietnam) lijkt het alsof het land deze keer meer ruimte overliet voor muzikale aanvulling. Ik ben een keer op IJsland geweest en wat ik me herinner van het uitgestrekte, boomloze groene, grijze en blauwe landschap is wel een beetje als een canvas dat om invulling vraagt.
Trage synthesizerakkoorden, schuivende arpeggio’s en deinende drones vermengen zich met golfslag, wind en de meeuwen, begeleid door een constante ondertoon, als het diepe tektonische gerommel van de aarde. Ook op ‘Juxtaposed’ gebruikt Ard Bit veldopnamen – spelende kinderen, blaffende honden en talloze geluiden die net niet herkenbaar zijn – maar ondergeschikt aan de verder geheel elektronische composities. Veel van de nummers zijn warm en een beetje heiig, met de sfeer van een trage zomerse dag, liggend in het gras in een park terwijl de stad nog gedempt hoorbaar is (zelfs al heet een van die nummers ‘Released Body Parts In A Sewer Pipe’). Soms is het geluid weidser en meeslepender, maar ‘Juxtaposed’ is op zijn best op de momenten dat de details en nuances het beeld mogen bepalen.
