In de nazomer van 2024 speelde pianiste Magda Mayas met haar ensemble Filamental in het Berlijnse podium voor vrije muziek Exploratorium. Ze gaf het de titel ‘Murmur’, naar de spectaculaire, hallucinante patronen die immense zwermen spreeuwen tijdens de avondschemering weven. Opnamen van die sessie zijn nu uitgebracht onder dezelfde titel. Zoals de spreeuwen onderling hun bewegingen coördineren, zo zouden improviserende musici van het juiste kaliber dat ook moeten kunnen, bedacht ze.
Dat de leden van Filamental (onder wie harpisten Rhodri Davies en Zeena Parkins, violiste Angharad Davies en saxofoniste Christine Abdelnour) ruimschoots aan die verwachtingen voldoen, blijkt uit de bijna veertig minuten die ‘Murmur’ duurt. Ze stijgen de een na de ander op en bewegen zich gezamenlijk voort in een qua klanken soms glijdende, soms schurende vlucht, voor ze na vijfentwintig minuten omzichtig neerstrijken. Even is het stil. Dan stijgen ze weer op.
Na die eerste vlucht met zachte percussiegeluiden, zijn de klanken nu meer langgerekt. Ze zoeven en fluiten, klimmen en dalen snel op de belklanken die Mayas uit de piano laat ontsnappen, om vervolgens over te gaan tot knarsen en golvingen van saxofoon, waarna ze voor even terugkeren naar het zachte zoeven. Ze blijven nog een tijdje met elkaar optrekken, maken telkens andere samenklanken en veranderende kleuringen, alsof je naar snel wisselende wolkenformaties kijkt. Of, inderdaad, naar die verbijsterende spreeuwenzwermen.
