Jeff McIlwain schreef zijn beste platen altijd op het raakvlak tussen filmmuziek en abstractie. ‘Melting Days’, zijn tiende album als Lusine, keert terug naar dat punt na het meer songgerichte ‘Long Light’ uit 2023. Waar dat album samenwerkingen en vocalen omarmde, trekt McIlwain zich hier terug in een minimalistischere taal, dichter bij ‘Language Barrier’ uit 2007. ‘Melting Day’s ontstond, aldus McIlwain, tijdens een moeilijke periode. Die herkenbaarheid is verweven in het geluid, zonder dat het zwaar op de hand wordt. Tien nummers, opgebouwd uit gelaagde loops die zich opstapelen tot een soort licht dat van binnenuit lijkt te komen.
De invloeden die hij zelf noemt, Susumu Yokota’s ‘Sakura, het midden-jaren-nul werk van Mountains, passen bij die keuze: ambient die blijft bewegen in plaats van weg te zakken. ‘Sight Line’ opent en ‘Uncharted’ sluit af, beide gedragen door de galmende saxofoon van Bryan Manzo, waardoor het album een symmetrische vorm krijgt die je pas na een paar keer luisteren doorziet. Wat opvalt is hoe actief deze muziek blijft onder het ogenschijnlijk kalme oppervlak, soms zelfs rusteloos. Percussionist Trent Moorman levert samples die nooit prominent op de voorgrond treden, maar wel voortdurend de puls bepalen. ‘Pendulum’, het middelpunt van de plaat, schommelt tussen gedempte glinstering en een dichte, kloppende textuur van strijkers, fluit en statische ruis.
McIlwain vertelt dat hij een track nooit kan laten liggen zoals hij is: hij wil momentum bouwen en dat is precies wat hier gebeurt. ‘Apparition’ is het mooiste bewijs van zijn methode: een celloloop, door tientallen filters gehaald tot er een heel ander instrument uit tevoorschijn komt. Uitwissen als compositietechniek, vervorming als vorm van creatie. Dat principe trekt door de hele plaat, van de hypnotische waas van ‘Overlook’ tot het indringende, bijna claustrofobische ‘Intruder’ met zijn spookachtige vocale loop. Dit is misschien wel Lusines meest doorleefde album sinds ‘Language Barrier’.
