Julia Holter was duidelijk nog niet klaar met haar vorige album ‘Something In The Room She Moves’, want haar nieuwe is bedoeld als een tegenhanger. Niet voor niets staan er twee herbewerkingen van het nummer ‘Materia’ op. Het onderstreept hoe graag Holter de mogelijkheden van haar eclectische popmuziek verkent.
Zo klotsen de synthesizers en keyboards van ‘My Lost One’ als een boot, terwijl ergens op de achtergrond een vleugje opera-achtige zang en psychedelische fluit dwarrelen, totdat een saxofoon hierbinnen orde aanbrengt. Diezelfde saxofoon klinkt gelikt op ‘Fantasy’, maar dankzij een mijmerende zang blijft het nummer te oneffen om echt als easy listening te bestempelen.
Het gehele album voelt zacht aan, maar is tegelijkertijd ook log en weerbarstig. Zo blijft het beoogde sleutelstuk ‘My Twin’ vooral een hoopje los zand, waarin fonkelende synthesizers ongemakkelijk hun eigen weg bewandelen. ‘Clepsydra’ en ‘Materia 3’ voelen ronduit lethargisch. Twee verwante albums lijken genoeg, dus hopelijk slaat Holter met een volgend album weer een nieuwe weg in.
