Geluidskunstenaar Lucy Liyou brengt ‘Mr Cobra’ uit als een solotheatervoorstelling, gebaseerd op haar persoonlijke ervaringen in een gewelddadige relatie. Los van het theater vormt het album een cryptische, maar diep verontrustende geluidscollage.
De collage mengt klodders piano, ambient, industrial, Koreaanse volksmuziek en samples door elkaar, zo uitgesproken als ‘De Schreeuw’ van Edvard Munch, zo beklemmend als Xiu Xiu. In de psychologische horror zit ook de invloed van musique concrète, zoals een schel rinkelende bel op ‘Gojira Dearest’ of de krakende vloeren van ‘Lair Lair Pants On Faire’.
Het grimmige gefluister en de kinderstemmen van opener ‘Babygirl’ laten meteen de duisternis vallen. Wat echter het meeste indruk maakt, is hoe Liyou haar kinderlijke zelf ombuigt tot een unheimisch geheel. Daarin vormt ‘Old MacDonald Had A Charm’ het hoogtepunt, een zenuwslopende bewerking van het welbekende wiegelied, vol gejammer, dreigend getrommel en cynische robotstemmen. Omgeven door miserie doet het opeens opdoemende Depeche Mode-achtige gestamp van ‘Constrictor (Haha)’ treurig aan.
Zo verhaalt dit album aangrijpend over de angst en schaamte die Liyou heeft ervaren. Gelukkig brengt de classicistische piano van afsluiter ‘(Finale Transition)!’ opluchting na alle narigheid.
