De alsmaar groter wordende schare fans van La Jungle – het duo Mathieu Flasse (gitaar/bas) en drummer Rémy Venant – kregen geen genoeg van hun behoorlijk dansbare geluid. Zelf hadden ze echter nood aan vernieuwing, aan een extra uitdaging. Of een nieuwe orde om de dingen aan te pakken zoals de titel van het inmiddels zevende album van de heren uit Bergen aangeeft.
Aldus besloot het duo een trio te worden en ene Da als extra drummer aan te trekken. Twee drums, snaren en een massa randapparatuur om het geheel nog opwindender, dansbaarder en explosiever te doen klinken dan voorheen. En of het trio erin slaagt.
Van bij opener ‘Witches Carousel’ zit het meteen goed: de beats en de sfeer nodigen vanaf de eerste noten uit tot rondspringen op elke mogelijke dansvloer. Dat stopt pas wanneer de laatste klanken van het negende en meteen laatste nummer ‘The Love & The Violence’ zijn weggedeemsterd. Bovendien gebruiken ze deze keer de menselijke stem een stuk meer dan voorheen, uiteraard op een manier die de luisteraar nog meer naar een hoogtepunt stuwt.
La Jungle is een band die zich opnieuw uitvindt, nog steeds klinkt als zichzelf, maar nog beter dan ooit uit de hoek komt, ook na een decennium quasi onophoudelijk toeren. Ze doen het met de vingers in de neus. Heel straffe plaat.
