De waanzin van ‘Terminal’ was Zuli’s verhaal in Londen; het graaiende ‘Digla Dive-Live’ het Caïro-hoofdstuk. Maar het is de Duitse hoofdstad die Zuli’s oplawaai aan banden legt en hem diep laat graven in zijn meest intieme zielenroerselen.
Zuli verrast met ‘Lambda’. De mengeling van symfonische industriële ambient, slome gedeconstrueerde club, traag wringende drum-‘n-bass en verwrongen stemmen verankeren deze derde plaat in een meer ingetogen, intieme luisterervaring. Terwijl ‘Release +ϕ’ nog rijkelijk baadt in die meer brutale en industriële setting, wordt het vanaf ‘Trachea’ duidelijk dat Zuli muzikaal nieuwe bronnen aanboort. Zuli duwt de stem naar voor, als nieuw instrument. Vocale bijdragen worden gekleurd met die mooie falsetto van MICHAELBRAILEY die schittert op het intens snijdende ‘10000 (Papercuts Pt. 1)’ en wereldvreemd resoneert op ‘Syzygy’.
Abdullah Miniawy brengt op een verhakseld ‘Plateau’ de schoonheid van de klassieke Arabische poëtische zang in herinnering. Zuli zelf weerklinkt grandioos vervormt op ‘The Horn’; of een gedicht van zijn vader citerend op ‘Fahsil Qusseer’. En daar tussenin die hele nieuwe elektronische wereld van Zuli, die weliswaar nog steeds zijn ritmes haalt uit hiphop en breakbeat, maar de uitbundigheid van die genres stevig intoomt. ‘Trachea’ sluipt doorheen slome beats en filmisch weerklinkende drones. ‘The Horn’, volledig gehuld in een destructieve statische noise waarin ‘Myth //’ volledig bezwijkt terwijl melodieën en klanken zich proberen doorheen de ruis te duwen. De muzikale beleving van openingstrack ‘Release +ϕ’ tot het afsluitende ‘Release -ϕ’, varieert iedere luisterbeurt. Klanken vallen op, geluiden intrigeren waarbij vooral ‘10000 (Papercuts Pt. 1)’ en ‘Ast ft. Coby Sey’ je als vaste ankerpunten begeleiden.
Dit ‘Lambda’ schittert in de manier waarop Zuli die nieuwe klanken laat resoneren -als intieme, emotionele flarden geluid waarin dan plots een fragiele schoonheid als ‘Beeit’ verstopt zit. Heel eigentijds.
