Alex Keller
‘Sleep Room’ van Alex Keller is het beste industrial/noise album dat ik in tijden heb gehoord. Zo, dat is eruit. Keller is een geluidskunstenaar, sound designer (voor videospellen), curator en docent uit Austin, Texas. Hij maakt mooi conceptuele, instant geïmproviseerde, gedetailleerde, fantastisch gemasterde noise die buitengewoon klankrijk en overtuigend van vorm is.
Sinds 2012 richt Keller zich op elektromagnetische inductie als geluidsbron. Zijn geïmproviseerde performances draaien om inherent instabiele technologie, waardoor er een spanning ontstaat in de relatie tussen de performer en de koppige technologie. Alles staat op het spel bij die zelfgemaakte instrumenten zonder routekaart of gebruiksaanwijzing. De uitvoerder moet zich overgeven aan de nukken en persoonlijkheden van oude elektronische circuits, die nooit ontworpen zijn om muziek mee te maken.
De bronnen voor deze opnames omvatten een afgevoerde computerserver, vintage ECG pots, modem/netwerkrouter, een niet-functionerende laptop, een UV-lichtinsectenval, LED-verlichting, stroomvoorzieningen, een stadsbus, forensentreinen, zelfgemaakte elektromagnetische oscillatoren, een stroomstootwapen, een zelfgemaakte Jacobsladder en een vintage stofzuiger. Alle stukken (behalve het titelnummer) zijn gebaseerd op real-time studio-improvisaties, gemaakt met meerdere zelfgemaakte elektromagnetische omvormers, vaak bevestigd aan handschoenen, en elektromagnetische microfoons.
Als bovenstaande al tot de verbeelding spreekt, wat Keller ermee doet, is even extreem als poëtisch. Je hoort ruis, statische elektriciteit, gezoem, pulsen en resonanties—en dat allemaal rijk en complex van klank, met veel oor voor detail en over de volle breedte van het stereobeeld. Keller is bovendien verantwoordelijk voor het hele proces, van het bouwen van zijn instrumenten, uitvoeren, opnemen en mixen/masteren, tot en met het artwork. Dat maakt deze uitzonderlijk mooie plaat een hoogstpersoonlijk kunstwerk dat zijn gelijke niet kent.
