De eerste keer dat Kikù Hibino de muziek van Merzbow hoorde, drukte hij halverwege op stop. Niet uit afkeer of angst, vertelde hij later, maar omdat hij het gevoel had er nog niet klaar voor te zijn – het sonische extremisme was simpelweg te groot. Bijna drie decennia later is de in Chicago gebaseerde geluidskunstenaar dat radicale wel degelijk tegemoetgetreden en het resultaat is een van de meest meeslepende noiseplaten van het jaar. De weg ernaartoe verliep organisch. In 2024 nodigde Hibino Merzbow (de Japanse noise-pionier Masami Akita) uit voor een optreden op zijn Signal Noise-showcase in de punkclub Bushbash in Tokio. Een jaar later volgde ‘Sedonis’, Merzbows eerste release op het label. ‘Rococo ∞ Echomatter’ is het logische vervolg: een samenwerking die de twee continenten sonisch met elkaar verbindt.
‘Rococo ∞ Echomatter’ ontstond als een uitwisseling van materiaal tussen Chicago en Tokio. Hibino luisterde aanvankelijk naar Akita’s allesverzengende oscillaties op zoek naar openingen, kleine spleten waarin hij zijn eigen reacties kon invoegen: een werkwijze die hij vergeleek met de jump cuts van Jean-Luc Godard in de film ‘À Bout De Souffle’. Naarmate het proces vorderde, werd hij roekelozer: hij begon Akita’s materiaal te behandelen als klanksculptuur, iets om te kneden en te vormen.
Het openingsstuk ‘dB.XYZ’ zet de toon met een dichte muur van noise, maar al snel blijkt dit een album met meer kleuren. ‘Saxxxrum’ is een hoogtepunt, gedragen door een maniakale saxofoonimprovisatie van Patrick Shiroishi die de noise met zijn eigen vervormde noise confronteert. Nog indrukwekkender is ‘∞ Echomatter’, waar Hibino Merzbows borende kakofonie tempert met onverwacht hemelse synths. Het langgerekte ‘ƒƒƒ fraa filum flammm’, met bijdragen en droge ad libs van violiste Whitney Johnson (Matchess), stapelt gelaagde texturen op elkaar tot iets wat je bijna ruimtelijk kunt noemen.
