Jaipongclubs bezoeken, sigaretten roken en over geesten praten doet wat met een mens. Dus vanaf het moment in 2017 dat Heith en Tarawangsawelas elkaar ontmoetten in Bandung op de Universiteit voor Traditionele Muziek, doen ze veel samen en van daaruit hebben ze zich verder ontwikkeld. Voor hun nieuwe album ‘Duori’ werkten ze op afstand van elkaar, zodat het niet meer zo vreemd overkomt dat de titels van de tracks in het Indonesisch, Italiaans en Engels staan vermeld.
Een scala aan Indonesische instrumenten voert de boventoon, qua ritme en melodie, maar het is zeker geen Indonesische volksmuziek waar we hier naar luisteren. De verfijnde structuren staan centraal, maar de elektronica, geluidsexperimenten en mystieke zang gaan er een gloedvolle en gelaagde samenwerking mee aan.
Af en toe wordt het redelijk serene beeld doorbroken met een stevige bak noise, maar over het algemeen is de muziek heel sfeervol en relaxed van aard.
