Op Nieuwjaarsdag 2026 trekt Kate Carr de deur achter zich dicht in Loughborough Junction en begint aan een eigenzinnige pelgrimstocht: verticaal door Londen, van twintig meter onder zeeniveau tot tweehonderdveertig meter erboven. Het resultaat is ‘Vertical London (New Year’s Day)’, een album dat ergens zweeft tussen stadssymfonie, geluidskunst en dagboekfragment. Carr geldt niet voor niets als de belangrijkste field recordist van hedendaags stedelijk Groot-Brittannië. Met albums als ‘From A Wind Turbine To Vultures (And Back)’ uit 2017, waarin ze het begrip ‘sonic transect’ verkende langs een Spaanse berghelling, en ‘False Dawn’ (2023), dat de ambiguïteiten van het field recording-medium zelf bevroeg, bouwde ze een indrukwekkend oeuvre op.
Haar werk wordt bejubeld om de manier waarop het de schijnbare objectiviteit van geluidsopnames ondervraagt. Haar opnames zijn namelijk geen neutrale documenten van de werkelijkheid: ze begrijpt beter dan wie ook dat een microfoon altijd een perspectief inneemt, een versie construeert. Dat bewustzijn maakt haar werk zo rijk. De elektromagnetische gons van de Victoria Line, de echo’s in de Greenwich Foot Tunnel, een man die piano speelt voor een Aldi in een winkelcentrum: het zijn momenten die ze vangt zonder ze te domesticeren. Ze blijven vreemd, toevallig, echt.
Bijzonder sterk zijn ook de tracktitels, die de klassieke conventies van het genre vrolijk ondermijnen. Waar andere field recordists kiezen voor klinische locatie-beschrijvingen, schrijft Carr miniatuuressays vol ironie en genegenheid. Neem ‘A Very Long Queue For The London Eye Which Is Quite Shit, And Has Awful Commentary, Although The View To Be Fair Is Beautiful.’ Die titels zijn zelf al poëzie. Het album is daarmee ook een portret van de maker zelf, met alle kleuren van het stadsleven in één korte winterdag. Carr nodigt je niet uit om haar Londen te consumeren, maar om het te bewonen, al is het maar voor even.
