Moeilijke tijden vragen om moeilijke helden. Eigenlijk kom je dan juist niet uit bij Joeri Chipsvingers, een dichter die met hulp van een klassiek ensemble zijn zielenroerselen tentoonstelt. Toegankelijker kan niet, toch? Maar dat is theoretisch dan, want J.C. (waar kennen we dat van) haalt z’n gemoed vanuit de tenen, en het NEMØ Ensemble kan flink dissonant tekeergaan.
Maniakaal geschreeuw, pesterige koortjes en een razende melodie als de poëet verliefd is, maar het is niet wederzijds. Ingetogen en sierlijk melancholiek als het ensemble het even zonder stemgeluid doet; hopeloos en dramatisch tot op het bot als het allemaal te veel wordt voor de dichterlijke ziel.
De combinatie werkt geweldig en laat de luisteraar niet op het puntje van de stoel zitten, maar bovenop de rugleuning. Wanneer komt deze woordkundige verlosser, met vet Vlaamse tongval, solo of met ensemble naar Nederland?
