Katarina Gryvul
Herinneringen weglaten, verduisteren, vervormen, vergroten en vergeten. Muziek als middel om het geheugen te exploreren is niet nieuw. Leyland Kirby, The Caretaker, spendeerde jaren van zijn carrière aan een muzikale weergave van Alzheimer. De manier waarop Oekraïense componist en violist Katarina Gryvul met herinneringen aan de slag gaat, is echter persoonlijker: ze gebruikt haar eigen muzikale verleden als bouwstenen.
Flarden van volksmuziek, opera en popmuziek-met-koor drijven door een mist van ongrijpbare ambient en nietsontziende industrial. Gryvul geeft haar muzikale invloeden en herinneringen steeds een donker en ontwrichtend randje. Het is die enge, afstandelijke, bekruipende kwaliteit die de veelheid aan ideeën op ‘Spomyn’ samenhoudt. Soms geeft Gryvul die op een heel directe manier vorm, met synth-akkoorden die landen als een komeetinslag en natte, overstuurde bassen die een appartementsblok omver kunnen blazen. Andere keren gebruikt ze kruipende organische ambient.
‘Spomyn’ klinkt alsof Aho Ssan, Gazelle Twin en Eartheater elk een stukje van de productie voor zich namen. Het getuigt van veel kunde om hetzelfde gevoel via een veelheid aan timbres over te brengen. ‘Spomyn’ past als gegoten in een tijd waarin herinneringen en narratieven, leugens en waarheid samensmelten tot een dystopische nachtmerrie.
Net als wij worden vervreemd van de werkelijkheid, versluiert Gryvul de muzikale kern van haar werk. Gryvuls stem toont doorheen ‘Spomyn’ een indrukwekkend bereik. Op ‘Pole Polynu’ gutturaal als Diamanda Galás op ‘Broken Gargoyles’, tijdens ‘Vdykh Vydykh’ breekbaar en intiem; afstandelijk poppy op ‘Zovsim Niskil’Ky’ of statig klassiek op ‘Vichnyy Vohon’’. Steeds klinkt ze echter ontzield en ver weg, als een schim of, welja, een herinnering dus. Het benadrukt de onheilspellende kwaliteit van het album.
