Deafheaven
De Amerikaanse blackmetalband Deafheaven staat sinds doorbraakalbum (en magnum opus) ‘Sunbather’ uit 2013 te boek als een van de vaandeldragers van het subgenre blackgaze, een kruisbestuiving tussen black metal en shoegaze.
Waar het accent in het gros van het oeuvre van de band nog wel op de black metal lag, verschoof ‘Infinite Granite’ (2021) de focus naar rustigere vaarwateren. Zo weinig hoorden we zanger George Clarke nog niet eerder schreeuwen op een Deafheaven-plaat. Geen onverdienstelijke koerswijziging, maar toch even schrikken. Alsof ze de fans van het eerste uur gerust willen stellen, duurt het op ‘Lonely People With Power’ slechts een minuut voordat het oorverdovende ‘Doberman’ als een losgeslagen sneltrein over de luisteraar heen dendert.
Het mag duidelijk zijn: Deafheaven maakt weer black metal. Atmosferische uitstapjes zijn grotendeels beperkt tot een tweetal tussenstukken (met vocale bijdrages van Boy Harsher-vocalist Jae Matthews en Interpol-frontman Paul Banks), verder gaat de voet nauwelijks van het gaspedaal.
De hoogtepunten zijn niet op één hand te tellen. Van het eerder aangehaalde openingssalvo tot het schurende ‘Body Behavior’ en het prachtig lang uitgesponnen ‘Winona’: Deafheaven bewijst hier als geen ander brute stootkracht te kunnen verevenen met onmiskenbare schoonheid. Zo is dit niet slechts een ‘return to form’, maar mogelijk zelfs een nieuw oeuvrehoogtepunt.
