Molly Joyce
Componist Molly Joyce verloor op zevenjarige leeftijd goeddeels het gebruik van haar linkerhand nadat die door een aanrijding door een auto vrijwel geamputeerd was. Ze onderging een groot aantal operaties om de hand te redden. Dat mag dan gelukt zijn, het heeft wel een beperking opgeleverd. Daar heeft ze zich met hardnekkig doorzettingsvermogen bovenuit gewerkt.
Dat was het thema van haar vorige album ‘Perspective’, waarop ze mensen met een beperking liet mijmeren over bepaalde steekwoorden, begeleid door sobere muziek uit Joyces keyboard. Op ‘State Change’ blikt ze terug op de traumatische periode die na dat ongeluk volgde in tracks met titels die verwijzen naar data van de ingrepen die ze over een periode van acht jaar heeft moeten ondergaan. In de bewoordingen die de behandelend artsen hanteerden, doet ze daar verslag van.
Haar stem klinkt meestentijds bespiegelend en afstandelijk, alsof ze buiten zichzelf getreden is en vanuit dat perspectief beziet wat ze doorleefd heeft, en meemaakt hoe artsen (ongetwijfeld vol goede bedoelingen) haar lichaam beschouwden en behandelden als een ding. Zoals performancekunstenaar Terry Fox het in een interview onder woorden bracht: als een auto die je naar de garage brengt voor reparaties. Joyces engelachtige stem wordt doorgaans gedragen door koesterende, zwevende klanken uit haar keyboard. De begeleiding jaagt de spanning op; en haar stem neemt het krassende karakter aan van een demon. Maar uiteindelijk realiseert ze zich hoe lang het geduurd heeft voor ze zichzelf heeft geaccepteerd. Dat kleine meisje met die nieuwe arm. Een krachtig en diep ontroerend document.
