Een blik op de prachtige tekeningen van Matthew Waldron leert dat we hier met surrealistische waanzin te maken hebben. Dit eenmansproject wordt zeer vaak in één adem genoemd met Nurse With Wound en dat kunnen we begrijpen: los van dezelfde inspiratiebronnen, werken ze regelmatig samen, en op een blauwe maandag was Waldron ook even volwaardig lid. Maar op deze cd is de gebruikelijke gekte zwaar verdoofd. Het is natuurlijk een album op een sublabel van Drone Records, dus een eb en vloed van dreunen vormt het hoofdbestanddeel van de twee titelloze composities. Onderbewust speelt er natuurlijk heel wat meer af: metaalgekletter, gemanipuleerde stemmetjes, elektronica, enzovoort. Maar je hoort het vaag, best vergelijkbaar met een toestand van halfbewustzijn, tussen dromen en ontwaken.
Ergens tussen de regels door wordt gesuggereerd dat een gnostische ‘entiteit’ of een ‘fenomeen’ dit werk heeft gemaakt, en dat klinkt voor één keer zeer plausibel. Oorspronkelijk gingen Dimuzio en Voice Of Eye samen kosmisch experimenteren met Buchla en Korg-synthesizers, maar uiteindelijk werd er nog een derde partij betrokken: de Toeva-keelzanger Soriah. De stemgeluiden van deze spookachtige verschijning treden meestal niet op de voorgrond, maar gaan op in een unieke organische drone. Intussen zorgt de percussie van Voice Of Eye op ‘Puse Array’ voor een ambientsfeer. De zes stukken zijn vooral rituele scapes, waarbij de stemmen soms doen denken aan de gezangen van Tibetaanse monniken. En natuurlijk brommen en dreunen de synthesizers waar alles mee begon op de achtergrond.
De vrouwenstem van Bonnie McNairn (Voice Of Eye) zorgt soms voor wat relatief optimistische afwisseling, maar dit dark ambient-album is toch vooral voor donkere zielen die houden van de authentieke rituelen van projecten als Phurpa. Als Modelbau vertrekt Frans de Waard van communicatieapparatuur (kortegolfradio) om tot een dreunpalet te komen. ‘Muster’ is een liveoptreden (Münster, 2023) dat hier wordt herwerkt tot een boeiende, golvende dronescape van een half uur. De tweede track heet ‘Disabuse Transmissions’ en is een groet aan het gelijknamige cassettelabel van de in 2002 overleden Christian Nijs (Factor 6 en ex-Kapotte Muziek). Deze track klinkt opvallend ingetogen: met antieke dictafoons en cassetterecorders kan je ook drones maken met een emotionele lading, al roepen de laatste dertig seconden aangename herinneringen op aan het power electronics-label.
