Keith Rankin, lid van vaporwave-collectief Death’s Dynamic Shroud, maakt muziek als een losgeldbrief. Onder zijn solo-artiestennaam Giant Claw specialiseert hij in geluidscollages, veelal opgebouwd uit samples van popnummers van grotendeels vrouwelijke popsterren. Het eindresultaat is vrijwel altijd onherkenbaar, maar vaak alsnog behoorlijk dansbaar.
Op ‘Decadent Stress Chamber’, het eerste Giant Claw album in vier jaar tijd, worden onder anderen Selena Gomez, Ariana Grande en het Russische eendags-popfenomeen t.A.T.u. door de mangel gehaald, met enerverende resultaten tot gevolg. Vooral in het openingssalvo. ‘Pulled In Dark’ bouwt nog enigszins langzaam op, maar ‘Something To Believe In’ en ‘Desire Despair’ zijn heerlijk spannende popnummers, met een duister en onvoorspelbaar randje. Dat bereikt een crescendo met ‘No Life’, dat na een symfonisch intro uitgroeit tot een flitsend disco-nummer, om oorverdovend luid te eindigen. Zo is dit voor een kleine twintig minuten naar waarschijnlijkheid een van de spannendste popplaten die je dit jaar zal horen.
In de tweede helft gooit Rankin het over een wat abstractere boeg en wordt het geheel iets minder pakkend, maar het blijft onverminderd indrukwekkend. Vooral het titelnummer, dat afwisselend klinkt als een industrieel getint beuknummer en een melodieuze soundtrack voor een videogame, laat het hoofd tollen en de oren suizen. Het is net te laat voor een ‘Dedicated Stress Chamber’ zomer in navolging van Charli XCX haar ‘Brat’ zomer vorig jaar. Dan gaan we maar voor de herfst.
